น้ำขุ่น

น้ำขุ่น

พอเฉิงหว่านอวิ้นได้รับราชโองการก็จำต้องรีบเก็บข้าวของทันที หิมะยังไม่หยุดตก นางคอยยืนคุมชวีมามาห่อตัวหงจิ้นกับฝัวเอ่อร์กั่วชุน เริ่มจากชั้นผ้าขนแพะแคชเมียร์ก่อน ตามด้วยผ้าบุนวมอีกชั้น แล้วคลุมทับด้วยแผ่นหนังสัตว์หนานุ่ม พอรวมกับเสื้อนวมที่เด็กๆ สวมอยู่แต่เดิม พอห่อเสร็จเลยดูอ้วนกลมราวกับดักแด้ตัวยักษ์ไม่มีผิด

ถัดมาก็คือเอ๋อร์หลินจู หงซี และหงเซวียน โดยเฉพาะหงเซวียนที่ร่างกายไม่ค่อยแข็งแรง เฉิงหว่านอวิ้นจึงคอยยืนคุมหลี่มามาแต่งตัวให้เขา ทำเอาเด็กชายตัวเริ่มโตถึงกับหน้าแดงก่ำอยู่หลังฉากกั้น เสื้อตัวใน เสื้อไหมพรมขนแพะ เสื้อนวมตัวหนา ตามด้วยเสื้อคลุมขนสัตว์ผืนใหญ่ตัวยาว อืม... ถั่วลิสงอ้วนกลมถือกำเนิดขึ้นมาอีกเม็ดแล้ว

เด็กโตทั้งสามคนสวมเสื้อคลุมหนังสัตว์แบบเดียวกัน เสื้อคลุมตัวยาวตรงช่วงไหล่ทำจากขนหางนกยูงสีน้ำเงิน ต่อให้อยู่ท่ามกลางวันหิมะตกฟ้าครึ้ม ก็ยังทอประกายสีเขียวมรกตวิบวับ ช่างสวยจับตาเหลือเกิน! ของชิ้นนี้เป็นของที่เฉาอิ๋นจากกองทอผ้าเจียงหนิงถวายเข้าวัง สมแล้วที่เป็นตระกูลเฉา ทำเอาเฉิงหว่านอวิ้นพลอยนึกถึงเสื้อคลุมทองขนนกยูงที่ฉิงเหวินปะชุนในเรื่อง ‘ความฝันในหอแดง’ ขึ้นมา ดูท่า ‘ความฝันในหอแดง’ คงเขียนขึ้นจากเรื่องจริงแท้ๆ เลยทีเดียว