เลื่อนกองธง (แก้คำผิด)

เลื่อนกองธง (แก้คำผิด)

ห้องเวรเล็กในตำหนักเฉียนชิงกง

“กินช้าๆ หน่อย ระวังจะติดคอ” เหลียงจิ่วกงนั่งขัดสมาธิอยู่ริมเตียงเตา สูบกล้องยาพลางเหลือบมองสภาพเนื้อเป็นชั้นๆ ราวกับภูเขาเนื้อของเหอป่าวจง แววตาเอือมระอาแต่ก็แฝงความเอ็นดูอยู่หลายส่วนขณะมองอีกฝ่ายโยนขนมเข้าปากไม่หยุด “แกน่ะ เดี๋ยวนี้ไม่ต้องคอยเกลี้ยกล่อมให้ไท่จื่อเย่เสวยข้าวแล้ว ก็กินให้น้อยลงหน่อยเถอะ ลดเนื้อหนังพวกนี้ลงบ้าง ข้าเห็นแกสภาพนี้แล้วห่วงจริงว่าจะมีชีวิตอยู่ไม่ถึงหกสิบเอา จึ๊ๆๆ”

เหอป่าวจงกินขนมหวานจีนในห้องของเหลียงจิ่วกงที่คนอื่นเอามาประจบเอาใจจนเกลี้ยงจาน แล้วยังยกกาน้ำชาขึ้นซดอึกๆ จนหมดกา ถึงค่อยเช็ดปากอย่างสบายอารมณ์ “พ่อ ไม่รู้อะไร ช่วงนี้ข้าตามเสด็จไท่จื่อเย่วิ่งวุ่นไปมาเหนื่อยจนผอมลงไปตั้งสองตำลึงแล้ว วันนี้มาที่นี่ยังไม่ได้กินอะไรเลยสักอย่าง กินแต่ลมกับหิมะเข้าไปเต็มท้อง หิวจะตายอยู่แล้วเนี่ย!”

เหลียงจิ่วกงส่ายหน้าด้วยความเอือมระอาหนักกว่าเดิม

“พอเถอะแก ข้าไม่เชื่อหรอกว่าไท่จื่อเย่จะปล่อยให้แกท้องกิ่ว”

พอได้ยินแบบนั้นเหอป่าวจงก็หัวเราะเฮะๆ ออกมาสองเสียง

นี่เป็นเหตุผลที่เหลียงจิ่วกงเต็มใจให้เหอป่าวจงไปคอยรับใช้ไท่จื่อเย่ ไม่ใช่แค่เพราะเขาเห็นไท่จื่อเย่เติบโตมาตั้งแต่เด็กจนมีใจเข้าข้างอยู่แล้ว แต่ยังเป็นเพราะในสายตาของไท่จื่อเย่นั้นให้ความสำคัญกับพวกขันทีอย่างพวกเขาด้วย