ชมหิมะ

ชมหิมะ

ภายในเรือนถ่าวหยวนซูอู หิมะแรกของปีคังซีที่สี่สิบโปรยปรายลงมาแล้ว

เสียงหิมะร่วงกราวตลอดคืนเนรมิตให้ภายนอกเรือนขาวโพลนใสกระจ่างดั่งตลับหยก ผิวน้ำในทะเลสาบจับตัวเป็นแผ่นน้ำแข็งบาง ใบบัวแห้งเหี่ยวแบกรับชั้นหิมะเอาไว้ อวดความงามแปลกตาไปอีกแบบ

สองวันก่อนยังสวมเสื้อนวมสองชั้นอยู่แท้ ๆ แต่วันนี้กลับต้องคลุมเสื้อขนสัตว์หนาเตอะเสียแล้ว

ด้านนอกฟ้ายังมืดสนิท ชิงซิ่งกับปี้เถาก็ตื่นขึ้นมาง่วนอยู่ครึ่งชั่วยามแล้ว ทั้งสองกำลังเร่งรีบรื้อเสื้อคลุมตวานเจ้าขนเซเบิลซับในสีเหลืองแอปริคอตขององค์รัชทายาทออกมาจากก้นหีบ นำมาแผ่อังไฟบนเตียงเตา แล้วใช้แปรงขนสัตว์ซี่ละเอียดค่อย ๆ สางปัดเศษขนร่วงออกอย่างประณีต

กำลังสาละวนอยู่นั้น เหอป่าวจงก็ปรนนิบัติองค์รัชทายาทสวมฉลองพระองค์ลายมังกรสีเหลืองแอปริคอตเรียบร้อย พอแว่วเสียงฝีเท้าแผ่วเบาและเสียงบานประตูด้านในเปิดดังเอี๊ยด หัวใจของทั้งสองก็กระตุกวูบ รีบเร่งมือให้เร็วขึ้น ทว่ากลับได้ยินเสียงฝีเท้าเดินเลี้ยวไปทางห้องปีกอีกฝั่ง จึงพากันถอนหายใจโล่งอก ที่แท้องค์รัชทายาทเสด็จไปดูองค์ชายสามกับท่านหญิงสามที่หลับอยู่ในห้องติดกันนั่นเอง

“รีบเข้าเถอะ ฟ้าฝนไม่เป็นใจเอาเสียเลย ดึกดื่นยามสามดันแอบมีหิมะตก ทำเอาพวกเราลนลานจนมือเป็นระวิง เตรียมอะไรแทบไม่ทัน” ปี้เถาก่นด่าสภาพอากาศ แต่มือไม้กลับยิ่งคล่องแคล่ว “องค์ชายรองเองก็แม่นราวกับตาเห็น เมื่อวานแหงนหน้ามองฟ้าอยู่นานสองนานแล้วบอกว่าพรุ่งนี้หิมะน่าจะตก พวกเรายังไม่เชื่อกันเลย ใครจะคิดล่ะว่าจะทายถูกเผง!”