วันฟ้าใส

วันฟ้าใส

ยามอิ๋นสามเค่อ ท้องฟ้ายังไม่สว่าง แต่ถนนตงฉางอันกลับไม่ได้เงียบสงัด ร้านอาหารเช้าสองฟากถนนต่างจุดโคมไฟ กางเพิงผ้าใบด้วยเสาไม้ไผ่ยาว รอต้อนรับคนเฝ้าประตูกับคนรับใช้คนสนิทที่วิ่งออกมาจากตรอกซอกซอยเพื่อซื้ออาหารเช้าให้เจ้านาย

แม้ขุนนางหกกรมจะเริ่มเข้าเวรทำงานยามเหม่า (ตีห้า) แต่แทบทุกคนต้องออกจากบ้านตั้งแต่ยามอิ๋น (ตีสาม) เพราะรถม้าแล่นไปได้ครึ่งทางพอใกล้ถึงแถบถนนหลวงขบวนเสด็จ รถม้าก็เริ่มติดขัด บางทีกว่าจะหลุดไปได้ก็ติดนานถึงครึ่งชั่วยาม ขุนนางหลายคนจึงเคยชินกับการกินอาหารเช้าบนรถม้า ยามที่ติดหนักเข้าจริง ๆ ก็ยังมีขุนนางน่าสงสารจับหมวกวิ่งกระหืดกระหอบเหงื่อท่วมหน้าลงจากรถวิ่งสุดชีวิต ถนนฉางอันทั้งสายในเวลานี้จึงคึกคักอย่างยิ่ง เสียงร้องเร่ขายของดังแว่วกังวานสลับไปมาท่ามกลางสายหมอกยามเช้า

สองพี่น้องเฉิงหวายจิ้งกับเฉิงหวยจางถือชามกระเบื้องใบใหญ่ ยืนก้มหน้าก้มตากินอยู่ข้างเพิงเกี๊ยวน้ำควันกรุ่น หวายจิ้งถูกลวกปากจนต้องคอยเอามือพัดเป็นระยะ ส่วนหวยจางกินอย่างสำรวม ทว่ามือกลับตักไม่ช้าเลยสักนิด พลางฟังเจ้าของร้านต้มเกี๊ยวไปช่วยดูลาดเลาให้ไป ก่อนจะชูกระบวยด้ามยาวพูดยิ้ม ๆ ว่า “ใต้เท้าเฉิง! รถม้าสกุลจางเลี้ยวออกมาจากปากตรอกแล้วขอรับ!”

“อื้อ...!” เฉิงหวายจิ้งไม่สนว่ายังร้อน รีบกลืนลงคอไปสองสามคำ วางชามลงบนโต๊ะแล้วรีบควักอีแปะออกมาจ่าย หันไปยิ้มบอกพ่อค้าว่า “ขอบใจนะน้า”