ตะวันขึ้น

ตะวันขึ้น

เฉิงหว่านอวิ้นไม่รู้ว่าองค์รัชทายาทไปน้อยอกน้อยใจมาจากไหน นางนึกว่าคังซีอารมณ์ไม่เข้าที่เข้าทางมาสั่งสอนลูกชายอีก ระหว่างทางขึ้นเขาจึงงัดสารพัดวิธีออกมาชวนคุยไม่หยุด แม้แต่เห็นต้นไผ่ริมทางขึ้นคดงอก็ยังชี้ให้องค์รัชทายาทดู พยายามไม่ปล่อยให้เขามีเวลาว่างไปคิดเรื่องอื่นเด็ดขาด

นางกำลังตั้งครรภ์ ทั้งสองจึงเดินๆ หยุดๆ ท่ามกลางความมืดและน้ำค้างยามเช้า ช่วงหลังพวกองครักษ์ยกเกี้ยวคานหามมาให้ การเดินทางจึงเร็วขึ้นมาหน่อย ผ่านไปราวครึ่งชั่วยาม พอขึ้นไปถึงศาลาพักร้อนหลังเล็กที่สร้างจากไม้ไผ่เหมาจู๋บนยอดดอย ภาพตรงหน้ายังคงมีไอหมอกลอยฟุ้ง เงยหน้ามองไปทางไหนก็ไม่เห็นอะไรเลย นอกจากทะเลหมอกที่ม้วนตัวสลับซับซ้อน

มีเพียงขอบฟ้าไกลๆ ที่เริ่มเปลี่ยนเป็นสีครามจางๆ

อิ้นเหริงกางเสื้อคลุมลมผืนใหญ่ออก ห่อร่างของทั้งคู่ไว้ด้วยกัน แล้วกอดแนบชิดรอชมตะวันรุ่งอย่างเงียบเชียบ