สิบความฝัน

สิบความฝัน

ช่วงนี้เฉิงหว่านอวิ้นท้องแก่ใกล้คลอด เลยต้องลุกมาเข้าห้องน้ำกลางดึกบ่อยๆ พอคืนนี้ตื่นขึ้นมา ก็เห็นเหมือนมีตะเกียงดวงหนึ่งจุดสว่างอยู่ด้านนอก นางมองออกไปนอกหน้าต่างโดยไม่รู้ตัว ท้องฟ้าข้างนอกยังมืดสนิทราวกับน้ำหมึก

พอเอื้อมมือไปคลำข้างกาย ผ้านวมก็เย็นเฉียบ องค์รัชทายาทไม่ได้อยู่ตรงนั้นแล้ว

นางจึงสวมรองเท้าเดินในห้อง เดินตามแสงริบหรี่ในความมืดไป พอเลี้ยวผ่านฉากกั้นสานด้วยหวาย เท้าก็เหยียบโดนกระดาษเปื้อนหมึกที่ขยำเป็นก้อน พอเงยหน้ามอง ก็เห็นกระดาษเกลื่อนเต็มพื้น ทุกแผ่นล้วนเต็มไปด้วยลายเส้นตวัดคมกริบดุดันราวกับคมดาบคมทวน

องค์รัชทายาทฟุบอยู่บนโต๊ะหนังสืออันยุ่งเหยิง หนุนแขนตัวเองหลับไป ในมือยังคงกำด้ามพู่กันไว้แน่น

เฉิงหว่านอวิ้นเอามือดันเอวตัวเองอย่างยากลำบาก ค่อยๆ ก้มลงเก็บกระดาษแผ่นหนึ่งขึ้นมา บนนั้นคือประโยคที่นางเคยพูดกับพระองค์ว่า ‘อย่าได้ว่าสายัณห์มาเยือนจะสายเกิน แสงอาทิตย์อัสดงยังทอประกายเต็มฟ้า’ เพียงแต่ครั้งนี้ ลายเส้นขององค์รัชทายาทไม่ได้อ่อนโยนสง่างามเหมือนยามปกติ ทว่าเต็มไปด้วยความคับแค้น ระบายอารมณ์ และหม่นหมอง