คลายปมในใจ

คลายปมในใจ

“เผลอแวบเดียว พวกเราก็รู้จักกันมาสิบสองปีแล้วนะ” ไท่จื่อเหยียเมาจนตัวร้อนผ่าวไปหมดทั้งยังอ่อนปวกเปียก พอจุมพิตนางแล้วก็ซบหน้าลงกับไหล่นาง จู่ ๆ ก็เอ่ยประโยคนี้ขึ้นมา

เฉิงหว่านอวิ้นชะงักไปนิด ก่อนจะยิ้มพลางว่า “เอ๋อร์หลินจูก็สิบขวบแล้ว หงซีเองก็แปดขวบแล้ว เหตุใดเอ้อร์เหยียเพิ่งจะมารู้สึกว่าเวลาผ่านไปเร็วล่ะเจ้าคะ”

บนบ่านางมีเสียงหัวเราะในคอของไท่จื่อเหยียดังแผ่ว ๆ ตามด้วยเสียงพึมพำเบา ๆ ว่า “นั่นสิ วันเวลาผ่านไปเร็วจริง ๆ”

เฉิงหว่านอวิ้นสังเกตได้ว่าน้ำเสียงของไท่จื่อเหยียดูแปลกไป เขาซบหน้านิ่งอยู่บนไหล่นางไม่ขยับ แต่นางรู้ว่าเขายังตื่นอยู่ และรู้ด้วยว่าอาการเมามายเริ่มสร่างลงบ้างแล้ว

แต่เขาอยากให้นางคิดว่าเขายังเมาอยู่

เฉิงหว่านอวิ้นจึงอยู่นิ่ง ๆ แกล้งทำเป็นไม่รู้สึกถึงความผิดปกติ เพียงใช้ฝ่ามือลูบแผ่นหลังของไท่จื่อเหยียเบา ๆ เหมือนกับตอนที่หงซีกับเอ๋อร์หลินจูนอนไม่หลับสมัยยังเล็ก นางก็โอบกอดพวกเขาเงียบ ๆ ลูบหลังพวกเขาเบา ๆ เช่นนี้ การทำแบบนี้จะช่วยให้พวกเขาใจสงบลงและค่อย ๆ ปล่อยวางความคิดฟุ้งซ่านในหัวได้

จริงดังคาด วิธีนี้ได้ผลกับไท่จื่อเหยียเช่นกัน ลมหายใจของเขาสม่ำเสมอและสงบลง แม้จะยังไม่ยอมเงยหน้าขึ้นมาก็ตาม