ความอบอุ่นใจ

ความอบอุ่นใจ

พอให้เอ๋อฉู่ออกไปแล้ว อิ้นเหริงก็ยืนอยู่ตามลำพังในห้องครู่หนึ่ง นอกหน้าต่างแดดกำลังดี เฉิงหว่านอวิ้นพาเด็กทั้งสองคนไปเก็บท้อขนมาได้ตะกร้าหนึ่ง อากาศแถบนี้เย็นสบายกว่าข้างนอก ผลไม้บนต้นจึงกำลังสุกงอมได้ที่

อิ้นเหริงใคร่ครวญคำพูดของเอ๋อฉู่อย่างละเอียด เสด็จพ่อยังไม่ได้มีรับสั่งอะไร อีกทั้งตนก็ไม่ได้อยู่ในสวนช่างชุน จึงไม่ควรสอดแนมรอยพระบาทของเสด็จพ่อ และยิ่งไม่ควรล่วงรู้เรื่องในจวนอวี้ชินหวังที่เมืองหลวง

จวนจื่อจวิ้นหวังของพี่ใหญ่อยู่ใกล้กับจวนอวี้ชินหวังมาก ทั้งสองจวนยังสนิทสนมกัน การที่เขารีบรุดไปตอนนี้จึงไม่ทำให้เสด็จพ่อนึกระแวง เผลอๆ เสด็จพ่อจะมองว่าเขาเป็นคนซื่อบริสุทธิ์ใจดีและรู้กตัญญูเสียด้วยซ้ำ

ยิ่งไปกว่านั้น สองเดือนก่อนตอนเฟ่ยหยางกู่ตามเสด็จประพาสนอกด่าน แผลเก่ากำเริบที่สั่วเยวียเล่อจี้จนล้มป่วยเสียชีวิต เรื่องนี้ก็ทำให้เสด็จพ่อทอดถอนใจกับความไม่เที่ยงของชีวิตอยู่แล้ว ใครจะรู้ว่ายังไม่ทันพ้นร้อยวัน อวี้ชินหวังก็มาล้มป่วยหนักอีก ทั้งที่อายุยังไม่ถึงห้าสิบด้วยซ้ำ เรื่องนี้รังแต่จะทำให้เสด็จพ่อสะเทือนใจยิ่งกว่าเดิม...

มือที่ไพล่อยู่ข้างหลังของอิ้นเหริงค่อยๆ กำแน่นแล้วค่อยๆ คลายออก ในที่สุดก็ตัดสินใจได้ ไม่ว่าตนจะรู้เรื่องหรือไม่ หากภายหลังเสด็จพ่อนึกขึ้นมาได้ว่าตอนที่อวี้ชินหวังป่วยหนักเจียนอยู่เจียนไป ตนกลับกำลังเสวยสุขอยู่ที่คฤหาสน์นอกเมือง พอเสด็จพ่อถามถึงขึ้นมา... อย่างไรก็ไม่ดีแน่