ลำบากใจ

ลำบากใจ

ก่อนจะออกเดินทาง กลับมีเรื่องเล็กๆ เรื่องหนึ่งเกิดขึ้นเสียก่อน

พระชายารัชทายาทอ้างว่าป่วยเพื่อพักรักษาตัวอยู่ในสวน เก๋อเก๋อรองจึงได้นั่งรถม้าตามชายารองถังมายังสวนช่างชุนด้วยกัน

ตอนนั้นเฉิงหว่านอวิ้นเก็บข้าวของเตรียมออกเดินทางไปได้เจ็ดแปดส่วนแล้ว เหลือแค่เจ้าลิงสองตัวอย่างหงซีกับเอ๋อร์หลินจู คนหนึ่งยัดหนังสือกับสมุดคัดอักษรมาเต็มหีบ ทำท่าเหมือนถึงจะออกไปข้างนอกก็ยังต้องกอดตำราท่องบทกวีอวดภูมิให้ได้

อีกคนก็ขนหนังสติ๊ก คันธนูกับลูกศรมาเต็มกระเป๋า แถมยังมีกริชอีกสองเล่ม ซ้ำยังอยากจะจูงม้าสองตัวกับพาหมาล่าเนื้อไปด้วยอีกสองตัว บอกว่าไม่อยากนั่งรถม้า แต่อยากจะผลัดกันขี่ม้าไปตลอดทาง

เฉิงหว่านอวิ้นถูกเด็กสองคนนี้ป่วนจนปวดหัวตุบๆ

พอได้ยินว่าชายารองถังมาถึง นางจึงถือโอกาสนี้ทิ้งเด็กแสบทั้งสองไว้ แล้วออกไปรับพวกนางที่หน้าเรือนเถาหยวนซูอู

ชายารองถังยังคงเหมือนเดิม รูปร่างอวบอิ่มมีน้ำมีนวล พอเห็นนางก็ยิ้มหน้าบาน “ไอ้หยา เจ้าออกมาเองทำไมกัน แดดแรงขนาดนี้ เดี๋ยวก็โดนแดดเผาเอาหรอก”

เฉิงหว่านอวิ้นยิ้มพลางตอบว่า “ไม่เป็นไรหรอกเจ้าค่ะ ถือว่าออกมาตากแดดรับลมพอดี หมอหลวงบอกให้ข้าเดินขยับตัวบ่อยๆ อย่ามัวแต่อุดอู้อยู่ในห้องตลอดเวลา”

ทั้งสองทักทายไต่ถามสารทุกข์สุกดิบกันพอเป็นพิธี ชายารองถังก็เบี่ยงตัวออกเล็กน้อย เผยให้เห็นเด็กหญิงตัวน้อยที่ยืนอยู่ข้างหลังนาง