การใช้คน

การใช้คน

เห็นรัชทายาทขมวดคิ้วใส่เนื้อสองหม้อ เฉิงหว่านอวิ้นก็ไม่ได้ร้อนใจ พูดอย่างมั่นอกมั่นใจว่า “หมอหลวงให้หม่อมฉันกินเนื้อเยอะ ๆ เพคะ”

นางตุ๋นแต่เนื้อแดงล้วน ๆ! กระดูกวัว! หลัก ๆ ก็เพื่อโปรตีนกับแคลเซียม! ไม่ทำให้อ้วน!

มีหมอหลวงรับรอง สีหน้าของอิ้นเหริงจึงผ่อนคลายลงเล็กน้อย แต่เขายังคงมองสำรวจเฉิงหว่านอวิ้นตั้งแต่หัวจรดเท้าอย่างสงสัยยิ่งนัก “เยอะขนาดนี้ กินมื้อเดียวไม่ท้องแตกตายหรือ”

เฉิงหว่านอวิ้นหัวเราะแหะ ๆ ชี้ไปที่เนื้อชามเล็กตรงหน้าที่แกะกระดูกออกแล้ว “นี่ของหม่อมฉันเพคะ” แล้วชี้ไปที่ในหม้อ พูดกับรัชทายาทอย่างรู้สึกผิดอยู่บ้าง “ที่เหลือหม่อมฉันเก็บไว้ประทานให้ขันทีและนางกำนัลชั้นสองชั้นสามกินเพคะ”

เรื่องทางฝั่งหงเซวียนแพร่สะพัดไปทั่วในหมู่บ่าวไพร่นานแล้ว แม้แต่บ่าวไพร่ในเรือนของเฉิงหว่านอวิ้นก็ซุบซิบเรื่องนี้กันไม่หยุด ต่อให้เทียนจินที่เป็นหัวหน้าขันทีจะกดเท่าไรก็กดไม่อยู่ จนผู้คนหวาดหวั่นกันไปหมด

เฉิงหว่านอวิ้นจึงบอกเทียนจินว่า “ปิดกั้นไม่สู้ระบาย ไม่ต้องตีด่าพวกเขาอีกแล้ว ข้ามีวิธีทำให้พวกเขาสบายใจเอง”