ไร้ค่า

ไร้ค่า

คังซีทรงดำเนินนำหน้าด้วยท่วงท่าสง่างามดั่งมังกรย่างกรายและพยัคฆ์ก้าวเดิน คนในลานบ้านก็คุกเข่าลงเต็มพื้นไปหมดทันที พระองค์แค่ทำหน้าขรึมแล้วกวาดตามองผ่านครั้งเดียว ก็ก้าวเท้าเข้าห้องไปก่อนเลย

อิ้นเหริงเดินตามมาติด ๆ เขามองเห็นเฉิงหว่านอวิ้นที่ย่อตัวคารวะอยู่ใต้เฉลียงตั้งแต่แรก พอเดินผ่านนางไปก็ใช้มือข้างหนึ่งประคองนางขึ้นมา แล้วเอ่ยเบา ๆ ว่า “เจ้ากลับห้องไปพักผ่อนก่อนเถิด”

เฉิงหว่านอวิ้นพยักหน้ารับเล็กน้อย อิ้นเหริงก็กุมมือนางไว้แน่นหนึบ แล้วรีบก้าวข้ามธรณีประตูตามเข้าไป

พอเขาเข้าไป ก็เห็นคังซีนั่งอยู่ริมเตียงของหงเซวียน ทรงแมะชีพจรให้ด้วยพระองค์เองแล้ว

คังซีเองก็ศึกษาเรื่องแพทย์อย่างลึกซึ้ง ไม่เพียงเชี่ยวชาญวิธีบำรุงรักษาสุขภาพ ยามว่างยังเปิดทางรักษาโรคให้ขุนนางในราชสำนักหลายคน แม้แต่อิ้นเหริงตอนเด็กที่เป็นโรคบิด ถ่ายจนหนัก หมอหลวงจ่ายยามาหลายรอบก็ไม่หาย สุดท้ายคังซีต้องใช้อาหารตำรับยาช่วยรักษาถึงจะหายดี

พอดูลิ้นของหงเซวียนแล้ว เทียบกับใบสั่งยาที่หมอหลวงเขียนไว้ คังซีก็ถอนหายใจออกมาโล่งอกนิดหน่อย “ใบสั่งยานี้มาทันเวลาดี ไม่ต้องเปลี่ยนอะไร ให้กินไปสามโดสก่อน แล้วเอาขิงมาถูฝ่าเท้ากับกลางฝ่ามือให้อุ่น ถ้ามือเท้าไม่บวมแล้วค่อยเปลี่ยนเป็นใบสั่งใหม่”

นี่หมายความว่าไม่มีอะไรน่าห่วงแล้ว อิ้นเหริงก็เลยถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่เหมือนกัน