รสหวานล่อใจ

รสหวานล่อใจ

ในจวนน่าหลาน ฟู่ตุนคุกเข่าอยู่แทบเท้าหมิงจูด้วยความละอายใจ ใบหน้าแดงก่ำ

หมิงจูนั่งอยู่บนตั่งเตียงด้วยสีหน้ายากจะคาดเดา ในมือคีบหมากดำเม็ดหนึ่งพลางครุ่นคิดว่าจะวางลงตรงไหนดี ด้านหลังมีอนุภรรยาโฉมงามคุกเข่าอยู่ คอยใช้มือนุ่มนิ่มไร้กระดูกช่วยบีบนวดไหล่ให้เขา

“ช่างเถอะ เจ้าถอยออกไปได้” เนิ่นนานทีเดียวกว่าหมิงจูจะเอ่ยปาก

ฟู่ตุนโขกศีรษะลงกับพื้นอย่างแรง “บ่าวไร้ความสามารถ ขอใต้เท้าโปรดลงอาญาขอรับ”

“ไม่เกี่ยวกับเจ้าหรอก แค่จังหวะไม่ดีเท่านั้น” หมิงจูวางหมากเม็ดนั้นลงโดยไม่แม้แต่จะเงยหน้า “ไว้เจ้าค่อยหาโอกาสส่งเทียบคารวะไปใหม่ ย่อมต้องทำให้สั่วจงถังเห็นฝีมือของเจ้าให้ได้...”

ทว่าพูดยังไม่ทันขาดคำ นอกประตูก็มีเสียงเคาะเบาสามหนักหนึ่งดังขึ้น มือที่กำลังเดินหมากของหมิงจูชะงักไปเล็กน้อย เขาโบกมือเงียบๆ ให้อนุภรรยากับฟู่ตุนออกไป รวมถึงพวกสาวใช้และคนสนิทที่คอยปรนนิบัติอยู่ในห้องก็พากันถอยออกไปจนหมด

จากนั้น ชายหน้าตาธรรมดาคนหนึ่งจึงเดินเข้ามาจากข้างนอก หลังทำความเคารพอย่างคล่องแคล่วแล้ว เขาก็กระซิบรายงานเสียงเบากริบ “เรียนใต้เท้า สั่วจงถังถวายฎีกาขอเกษียณอายุ แต่ฝ่าบาททรงเก็บฎีกาไว้ไม่สั่งการขอรับ”

หมิงจูลุกพรวดขึ้นยืนทันที สายตาแปรเปลี่ยนเป็นคมกริบดุดันในชั่วพริบตา