น้ำแข็ง

น้ำแข็ง

ช่วงต้นฤดูร้อนราวเดือนหกเดือนเจ็ดที่อากาศเพิ่งเริ่มอบอ้าว ความร้อนแผ่เข้ามาแบบกะทันหัน ทำให้วังหลวงต้องใช้น้ำแข็งเปลืองที่สุด กองกิจการภายในมีห้องเก็บน้ำแข็งขนาดใหญ่อยู่หลายแห่ง แต่ละวันต้องส่งน้ำแข็งหลายร้อยก้อนไปให้เจ้านายตามตำหนักต่างๆ จนคนงานซูลาไม่พอใช้ ทางกองกิจการภายในจึงเปลี่ยนกฎใหม่ ให้แต่ละตำหนักส่งคนมารับน้ำแข็งตามเวลา ทำให้รถเข็นไม้ขนน้ำแข็งวิ่งเข้าออกตรอกซอยในวังกันขวักไขว่

เดิมทีตำหนักอวี้ชิ่งมีห้องเก็บน้ำแข็งเล็กๆ อยู่แล้ว ต้นเดือนกองกิจการภายในก็สกัดก้อนน้ำแข็งยักษ์ออกมาหลายก้อน กักไว้ให้ตั้งแต่เนิ่นๆ แถมยังรีบส่งคนขนมาให้ถึงที่ จึงเก็บไว้ในห้องน้ำแข็งเล็กของตำหนักตัวเองได้เลย ไม่ต้องให้ขันทีชั้นล่างวิ่งโร่ไปกองกิจการภายในรอบแล้วรอบเล่า ช่างสะดวกสบายยิ่งนัก

ทว่าเจ้านายแต่ละตำหนักในตำหนักอวี้ชิ่งก็ยังต้องส่งคนไปรับน้ำแข็งที่ห้องเก็บน้ำแข็งเล็กมาใช้เอง แต่ละเรือนต้องไปรับตามเวลาและตามโควตา ห้ามวุ่นวาย และห้ามเบิกเกินเด็ดขาด นี่เป็นกฎที่พระชายารัชทายาทตั้งขึ้น แม้แต่ตัวพระองค์เองก็ยังต้องให้คนถือป้ายไปเบิกกับขันทีคุมห้องเก็บน้ำแข็ง เดิมทีขันทีหวังผู้ดูแลห้องน้ำแข็งคิดจะประจบโดยเอามาส่งให้ถึงที่ แต่กลับโดนพระชายารัชทายาทไล่กลับไปทั้งคนทั้งน้ำแข็ง พร้อมบอกว่าในเมื่อนางเป็นคนออกกฎ ก็ต้องเป็นผู้นำในการปฏิบัติตาม