ตกปลา

ตกปลา

เฉิงหว่านอวิ้นเพิ่งจะมารู้ว่าต้าฝูจิ้นสิ้นลมไปแล้วก็ตอนที่มาถึงสวนช่างชุน

มือที่กำลังเก็บสัมภาระของนางชะงักไปเล็กน้อย อิ้นเหริงเห็นเข้าจึงพูดขึ้นว่า “อาหว่าน เจ้าไม่ต้องไปหรอก ประเดี๋ยวข้าจะขี่ม้ากลับวังคนเดียวสักรอบ”

หากว่ากันตามธรรมเนียมครอบครัว ถึงอย่างไรสกุลอีเอ่อร์เกินเจวี๋ยหลัวก็เป็นพี่สะใภ้ใหญ่ ไม่ว่าปกติเขากับองค์ชายใหญ่จะแก่งแย่งชิงดีกันเพียงใด เมื่อเจอกับเรื่องความเป็นความตายก็จำต้องวางความบาดหมางลง เมื่อคนตายจากไปแล้ว ทั้งตามมารยาทและน้ำใจ เขาก็ควรไปจุดธูปไหว้สักดอก

เฉิงหว่านอวิ้นพยักหน้ารับอย่างเงียบงัน ความจริงนางไม่ได้คลุกคลีกับพระชายาใหญ่มากนัก ส่วนใหญ่เพียงแค่ยอบกายคารวะกันอยู่ไกลๆ ทว่านางก็มองเห็นกับตาว่าพระชายาใหญ่เป็นดั่งดอกไม้ดอกหนึ่ง จากเบ่งบานสดใสจนถึงร่วงโรยรา ใช้เวลาเพียงไม่กี่ปีเท่านั้น

สูงส่งถึงขั้นเป็นฝูจิ้น...แล้วจะเป็นอย่างไรได้เล่า หลังจากองค์รัชทายาทออกไปแล้ว เฉิงหว่านอวิ้นก็จัดข้าวของในห้องไปพลางทอดถอนใจอยู่ข้างในไปพลาง

ไม่ว่าจะความโปรดปราน อำนาจ หรือยศศักดิ์ การเห็นคุณค่าของปัจจุบันต่างหากที่เป็นของจริง