แดนดอกท้อ

แดนดอกท้อ

งิ้วฉากเด็ดในตำหนักอวี้ชิ่งทำให้ฮุ่ยเฟยดูได้อย่างออกรสออกชาติ

ต้นชิวในตำหนักเหยียนสี่เขียวชอุ่ม ฮุ่ยเฟยสวมชุดฉีผาวผ้าต่วนสีเทาหิมะปักลายกระเช้าดอกไม้สี่ฤดู ย่ำรองเท้าส้นกระถางดอกไม้สูงระหง พลางวางมือบนแขนของแม่นมคนสนิทเดินข้ามลานเรือน ฝ่าร่มเงาไม้หนาทึบ ด้านหลังมีนางกำนัลสี่คนเดินตาม แต่ละคนถือถาดใส่ยาสมานแผลและอาหารหลากหลายชนิด มุ่งหน้าเข้าไปในเรือนปีกทิศตะวันตกของตำหนักเหยียนสี่

อิ้นซื่อเพิ่งโดนคังซีสั่งโบยและดุด่า ทั้งยังถูกริบอำนาจในสำนักพระราชวังจนหมด กลับไปเป็นแค่องค์ชายไร้บรรดาศักดิ์ตามเดิม ร่างกายและจิตใจเหนื่อยล้าจนถึงขีดสุด เขานอนคว่ำอยู่บนเตียงตั่ง ใบหน้าหมดจดแดงซ่าน เม็ดเหงื่อเย็นผุดพรายเต็มหน้าผาก กำลังมีไข้สูงจนแทบไม่ได้สติ

สิ่งที่ทำให้เขาเจ็บปวดที่สุดไม่ใช่การถูกโบยหรือสูญเสียอำนาจ แต่เป็นเสด็จพ่อที่กริ้วจัดจนไม่เพียงสั่งประหารคนสกุลเว่ยในซินเจ่อคู่จนหมดสิ้น ซ้ำยังชักกริชประจำพระองค์ออกมาชี้หน้าเขา แล้วตรัสด้วยน้ำเสียงเย็นชาจับใจว่า “อิ้นซื่อ เกิดจากสตรีต่ำต้อยที่เป็นบ่าวไพร่กินเบี้ยหวัดของเจิ้น ไม่คิดเลยว่าจะเป็นคนมักใหญ่ใฝ่สูงและร้ายลึกถึงเพียงนี้...” คำพูดประโยคนี้ไม่ต่างอะไรกับการฉีกหน้าเขาแล้วเหยียบย่ำลงกับพื้น ตอนนั้นในท้องพระโรงมีทั้งองค์ชายใหญ่ องค์ชายเก้า และองค์ชายสิบที่คุกเข่าอ้อนวอนขอความเมตตาแทนเขา แต่เสด็จพ่อก็ยังคงกริ้วโกรธถึงที่สุดกับการที่เขาบังอาจดูหมิ่นตำหนักบูรพาและคิดแย่งชิงตำแหน่งรัชทายาท

เขานอนหมอบอยู่บนพื้นตำหนัก หัวใจเย็นเฉียบจนถึงขั้ว