ขัดแย้ง

ขัดแย้ง

“ให้นางกลับไป ก่อนจะถึงงานเลี้ยงครอบครัวเทศกาลไหว้พระจันทร์ ไม่อนุญาตให้นางออกมาอีก”

ท่ามกลางเสียงสายฝนพรำ ยังไม่ทันค่ำในวังก็เริ่มจุดโคมไฟแล้ว แสงไฟส่องให้เห็นสายฝนที่ถูกลมพัดจนเฉียง เหอป่าวจงประคองร่มคันใหญ่อย่างทุลักทุเล คอยกันฝนให้อิ้นเหริงเดินลงจากบันได

เขาเลิกชายเสื้อเดินมาถึงตำหนักเอก พอดีได้ยินประโยคนี้เข้า และมองเห็นอาหว่านยืนอยู่อย่างสงบเสงี่ยมอยู่ข้างหน้า

เขาก้าวไปข้างหน้าสองก้าว ก็สังเกตเห็นว่าอาหว่านมีสีหน้าลังเลเมื่อได้ยินประโยคนั้น ท่าทางของนางทำให้เขานึกย้อนไปถึงวันแรกที่ได้พบกัน นางกัดริมฝีปากล่างเบา ๆ อย่างลำบากใจ ราวกับกำลังคิดว่า 'ข้าจะอยู่ต่อดี หรือจะกลับไปจริง ๆ ดีนะ'

จากนั้นก็ก้มหน้าลง

อิ้นเหริงเห็นปุ๊บก็รู้ทันทีว่านางกำลังคิดว่าจะคุกเข่าดีหรือไม่

เขายิ้มน้อย ๆ พอเห็นอาหว่านเป็นคนจิตใจไม่ซับซ้อน ไม่ได้เก็บเรื่องนี้มาคิดมาก ในใจก็พลอยโล่งขึ้นบ้าง

ก่อนหน้านี้เฉิงหว่านอวิ้นตั้งใจว่าจะคุกเข่าขอขมาทันทีที่เจอหน้าพระชายารัชทายาท แต่ไม่คิดว่าจะไม่ได้เจอแม้แต่หน้า นางจึงตกอยู่ในภาวะกลืนไม่เข้าคายไม่ออก หากดึงดันจะคุกเข่าขอขมาอยู่หน้าประตู ก็ดูจริงใจกว่า ทว่าหากเดินกลับไปดื้อ ๆ แบบนี้ การมาขอขมาของนางก็ดูเหมือนแค่เสแสร้งแกล้งทำ