ความฝันครั้งที่แปด

ความฝันครั้งที่แปด

ไม่ใช่แค่เฉิงหว่านอวิ้น แม้แต่เหอป่าวจงก็ยังรู้สึกว่าพักนี้องค์รัชทายาทดูแปลกๆ ไป

ช่วงที่องค์รัชทายาทไม่อยู่ เหอป่าวจงกับฮวาหล่าก็ชิงดีชิงเด่นกันทั้งต่อหน้าลับหลังไปตั้งแปดร้อยยก แทบจะตื่นมาฟัดกันทุกวี่ทุกวัน แต่เหอป่าวจงติดตรงรูปร่างตัวเอง ด่าก็สู้ฮวาหล่าไม่ได้ ตีก็สู้ฮวาหล่าไม่ได้ แพ้แล้วสู้ สู้แล้วก็แพ้อีก พอองค์รัชทายาทกลับมาถึง เขาก็อดไม่ได้ที่จะโผเข้ากอดขาพระองค์แล้วร้องไห้โฮ

“นายท่านของบ่าว ท่านกลับมาเสียทีขอรับ!” เหอป่าวจงร้องไห้ได้ซาบซึ้งกินใจเหลือเกิน

พอเห็นเจ้าอ้วนคนนี้น้ำมูกน้ำตาไหลพรากเอามาเช็ดกับชายเสื้อ องค์รัชทายาทก็ค่อยๆ แกะตัวเขาออกจากร่างเงียบๆ

แต่เหอป่าวจงยังรู้สึกว่าตำแหน่งคนโปรดอันดับหนึ่งข้างกายองค์รัชทายาทของตนยังไม่สั่นคลอน เพราะองค์รัชทายาทมอบหมายงานสำคัญชิ้นหนึ่งให้เขา! เพื่อการนี้ องค์รัชทายาทถึงกับกำชับแล้วกำชับอีกว่าห้ามแพร่งพรายออกไปแม้แต่นิดเดียว ไม่อย่างนั้นหัวของเขาคงหลุดจากบ่าแน่

แต่เหอป่าวจงกลับอยากทำงานเสี่ยงหัวขาดแบบนี้แหละ! เพราะนี่แสดงว่าองค์รัชทายาทไว้ใจเขาแค่คนเดียว!

เขาเดินเชิดหน้าอกผายออกจากตำหนักฉุนเปิ่น พอเห็นฮวาหล่ายกชาเดินเข้ามา ก็พ่นลมหายใจออกทางจมูกอย่างไม่ไยดี “ฮึ่ม”

ฮวาหล่ารำคาญเจ้าอ้วนคนนี้จะตายอยู่แล้ว เขาชูถาดไม้ลงรักขึ้นสูง เท้าไม่หยุดเดิน พลางกลอกตาบนใส่ไปทีหนึ่ง