ชาด

ชาด

ในลานเรือนแถวหลัง ชิงช้าใต้ต้นหลิวแกว่งไกวเบาๆ ดอกไม้หลากเฉดสีบานสะพรั่งเต็มสวน

อากาศดีแบบนี้ เฉิงหว่านอวิ้นเลยหยิบม้านั่งตัวเล็กมานั่งตัดแต่งกิ่งอย่างสบายอารมณ์อยู่กลางดงดอกกุหลาบเลื้อย ดอกไม้ในฤดูใบไม้ผลิช่างน่าอัศจรรย์แท้ๆ แค่โดนสายลมพัดกู่เพียงชั่วข้ามคืนก็พากันผลิบาน เลื้อยไต่กำแพงวังอย่างงดงามตระการตา ทอดกิ่งดอกเป็นพวงระย้าดูราวกับผ้าแพรต่วนลายดอกชั้นดี

“ก่อนจะเดินหมาก ต้องดูตำแหน่งบนกระดานให้ชัดก่อน...”

หงซีกับหงเซวียนนั่งอยู่ตรงโต๊ะหินใต้ซุ้มองุ่น หงเซวียนกำลังสอนเขาเดินหมากอย่างเป็นเรื่องเป็นราว ส่วนหงซีก็ฟังพลางทำตาแป๋วแวววาวด้วยความเลื่อมใสเหมือนลูกหมาตัวน้อย “พี่ใหญ่ ท่านเก่งจังเลย”

หงเซวียนเคลิ้มไปกับคำเยินยอของหงซีจนแทบตัวลอย หน้าแดงระเรื่อพลางยิ่งอธิบายอย่างกระตือรือร้น เทียนอิ๋นที่ยืนอยู่ข้างๆ เองก็พลอยยิ้มตามไปด้วย

ส่วนเอ๋อร์หลินจูกับนางกำนัลมาใหม่อย่างกุ้ยจู๋และชางผู้นั่งรับลมโชยอยู่ใต้ระเบียง วางไม้ไผ่เหลาเป็นซี่ๆ เกลื่อนพื้น ข้างๆ กันมีผีเสื้อกระดาษแพรที่เพิ่งวาดเสร็จ น้ำหมึกยังไม่แห้งสนิทดีจึงใช้ที่ทับกระดาษกดผึ่งลมไว้ รอจนมัดโครงว่าวเสร็จเมื่อไร ก็จะได้อาศัยลมตะวันออกที่พัดโชยมาทั้งวันขึ้นไปเล่นว่าวกัน

บรรดาขันทีน้อยถือไม้กวาดกวาดเศษฝุ่นและใบไม้ร่วงในลานเรือนดังสวบสาบ วันเวลาธรรมดาๆ ที่แสนจะเรียบง่ายในวังหลวงก็ค่อยๆ ผ่านไปแล้วครึ่งวัน เหมือนเช่นทุกๆ วันที่ผ่านมา