หลบหน้า

หลบหน้า

พอตื่นขึ้นมาในวันรุ่งขึ้น ผ้าห่มข้างกายก็ว่างเปล่าอีกตามเคย

องค์รัชทายาทไม่อยู่แล้ว เฉิงหว่านอวิ้นมองเตียงที่ว่างเปล่าพลางเหม่อไปนิดหนึ่ง แต่ตอนนี้นางยังไม่รู้สึกถึงความผิดปกติอันใด ชิงซิ่งเกี่ยวผ้าม่านเตียงพลางอธิบายว่า “ยังไม่ทันถึงยามอิ๋น เหอป่าวจงก็มาปลุกองค์รัชทายาทแล้วเจ้าค่ะ หลี่กงกงจากตำหนักเฉียนชิงเป็นคนมาเชิญเสด็จด้วยตัวเอง”

เฉิงหว่านอวิ้นพยักหน้าอย่างไม่แปลกใจ นี่เป็นการออกว่าราชการเช้าครั้งแรกหลังจากองค์รัชทายาทเสด็จกลับมา คังซีย่อมต้องพาพระองค์ไปด้วยอยู่แล้ว เรื่องกิจการเกลือก็คงจะถูกยกขึ้นมาว่ากันในท้องพระโรงเช่นกัน

ที่นางเหม่อไปเมื่อครู่ เป็นเพราะนึกถึงเรื่องที่ตัวเองเผลอพูดจาไม่สมควรออกไปเมื่อวานต่างหาก

นางสวมรองเท้าแตะ ลุกขึ้นไปนั่งหน้ากระจกเพื่อสางผมแต่งหน้า พร้อมกับทบทวนความผิดของตัวเองไปด้วย

คนในกระจกอายุยี่สิบต้น ๆ ผิวพรรณยังเปล่งปลั่งอ่อนเยาว์ราวกับดอกจุ้ยเซียน เพียงแต่แววตาระหว่างคิ้วและหางตามีเสน่ห์ของหญิงสาวที่เจนโลกเพิ่มขึ้นมาบ้างแล้ว

นางคงจะใช้ชีวิตข้างนอกตามใจตัวเองเกินไปจริง ๆ ถึงได้กล้าพูดจาแบบนั้นกับองค์รัชทายาท พอตอนนี้ได้สติก็รู้สึกเสียใจอยู่ไม่น้อย แม้พระองค์จะไม่ถือสาและไม่เอาไปพูดต่อ แต่นางก็ยังเตือนสติตัวเองอยู่ดีว่าไม่ควรเผยความในใจที่แท้จริงออกมา

ยิ่งการพูดเรื่องอัปมงคลพรรค์นี้ในวังหลวงด้วยแล้ว ยิ่งเป็นเรื่องต้องห้ามเข้าไปใหญ่