ท่องราตรี

ท่องราตรี

เฉิงหว่านอวิ้นกับองค์รัชทายาทเปลี่ยนมาใส่ชุดชาวบ้านธรรมดาอย่างชำนาญ พอมาถึงหยางโจวพวกเขาก็แต่งตัวได้ตามปกติแล้ว เพราะบนถนนมีพ่อค้าคหบดีสวมผ้าแพรพรรณชั้นดีเดินกันเกลื่อนกลาด พวกเขาจึงไม่ต้องพยายามปลอมตัวจนเกินไปนัก

อยู่ที่หยางโจวจะแกล้งจนไม่ได้เด็ดขาด ต้องแกล้งทำตัว [ตื๊ด——] ต่างหาก

พวกเขาพากันไปที่ทะเลสาบโซ่วซีหูก่อนเพื่อกินเกี๊ยวหัวนกกระจอกหยางโจว เกี๊ยวทอดแนบกระทะ แล้วก็บะหมี่คลุกหมูเส้นพริกเขียว รสชาติดีทุกอย่าง ร้านก็สะอาดสะอ้านมาก เตาไฟของหยางโจวไฟแรงแถมยังประหยัดฟืน ปกติจะมีสองเตา เตาใหญ่ไว้ทำกับข้าว เตาเล็กไว้ต้มน้ำ เฉิงหว่านอวิ้นเห็นเถ้าแก่ร้านนำชามที่ล้างสะอาดแล้วไปลวกน้ำเดือดก่อนจะตักบะหมี่ใส่ ก็ทำเอานางรู้สึกใจลอยไปวูบหนึ่ง

วิธี “ฆ่าเชื้อ” แบบโบราณนี้ ถึงผลลัพธ์จะมีจำกัด แต่ร้านอาหารใหญ่ ๆ ในยุคหลังก็ยังใช้อยู่เลย! ทว่าก็คงมีแต่เมืองที่มั่งคั่งอย่างหยางโจวเท่านั้นแหละที่เอาน้ำเดือดมาลวกชามได้ ถ้าเป็นที่อื่น แม้แต่น้ำร้อนไว้กินไว้ใช้ยังแทบเสียดายฟืนด้วยซ้ำ

เฉิงหว่านอวิ้นกับองค์รัชทายาทเหมือนยายหลิวเข้าสวนต้ากวานหยวนไม่มีผิด ทั้งสองค่อย ๆ เดินไปตามคันดินทอดยาวที่มีต้นหลิวพลิ้วไหวริมทาง พลางกระซิบกระซาบวิจารณ์ผู้คนและสิ่งของที่พบเห็นไปตลอดทาง บางทีพูดไปพูดมาก็พากันหัวเราะออกมาเอง

ฤดูใบไม้ผลิของหยางโจวฝนตกชุก ระหว่างทางบังเอิญเจอฝนตกปรอย ๆ แต่ละอองฝนนั้นนุ่มนวลราวเส้นไหม พอพัดมาโดนหน้ากลับรู้สึกสดชื่นสบายตัว