หยางโจว

หยางโจว

ในยุคราชวงศ์ชิงมีกวีที่ไม่ค่อยมีชื่อเสียงคนหนึ่งชื่อวังฮั่ง เขาแต่งกลอนเกี่ยวกับหยางโจวเอาไว้บทหนึ่งซึ่งค่อนข้างโด่งดัง ความว่า “กิ่งหลิวทอดเป็นทิวจรดปลายหญ้า สะพานสายรุ้งทอดงามดั่งภาพวาด ช่างเป็นหม้อผลาญเงินผลาญทองโดยแท้ จึงควรขนานนามว่าโซ่วซีหู”

กวีผู้นี้ใช้คำว่า “หม้อผลาญเงินผลาญทอง” มาพรรณนาความหรูหราฟุ่มเฟือยของหยางโจวได้อย่างทะลุปรุโปร่ง

ส่วนชื่อทะเลสาบโซ่วซีหูเองก็เริ่มมีชื่อเสียงขึ้นมาเพราะบทกวีของวังฮั่งนี่แหละ แต่ก่อนชื่อนี้ไม่ได้โด่งดังอะไร เดิมทีที่แห่งนั้นมีชื่อว่าทะเลสาบเป่าจั้ง และยังมีผู้คนอีกไม่น้อยที่ยังคงเรียกขานด้วยชื่อเดิม

ทว่าคำว่า “ผอม” ที่เขากล่าวถึงนั้น แท้จริงแล้วไม่ได้หมายถึงผืนน้ำอันเรียวยาวแคบแคบของทะเลสาบซีหูแห่งหยางโจว แต่เป็นการประชดประชันพวกพ่อค้าเกลือแถบสองฝั่งแม่น้ำหวยว่ามีเงินล้นมือจนร้อนรุ่ม กระทั่งรสนิยมความงามก็พลอยวิปริตผิดเพี้ยนตามไปด้วย พอเบื่อผู้หญิงเจ้าเนื้อเข้าหน่อย ก็ถึงกับหันมาหลงใหลสาวแนว “ขาว อายุน้อย ผอมบาง” เสียได้ จนถึงขั้นตั้งหน้าตั้งตาเลี้ยงดูฟูมฟักหญิงสาวผอมแห้งราวกับกิ่งไม้แห้งเพื่อเอามาเป็นอนุภรรยา ซึ่งก็คือ “ม้าผอมแห่งหยางโจว” อันเลื่องชื่อนั่นเอง

ก่อนหน้านี้เฉิงหว่านอวิ้นเคยไปเยือนทงโจวกับเทียนจินมาแล้ว นับว่าพอจะ “เปิดหูเปิดตา” มาบ้าง แต่ความเจริญรุ่งเรืองของหยางโจวนั้นช่างยากจะสรรหาถ้อยคำใดมาบรรยายได้จริง ๆ