ลมแม่น้ำ

ลมแม่น้ำ

วันคืนบนเรืออันที่จริงน่าเบื่อมาก

ผืนน้ำกว้างใหญ่ พอนานเข้าก็หมดความแปลกใหม่ ช่วงวันสองวันแรกเฉิงหว่านอวิ้นยังชอบออกไปยืนดูตะวันขึ้นตะวันตกดินตรงดาดฟ้าเรืออยู่หรอก แต่พอผ่านไปสักพักก็เริ่มขี้เกียจ กอปรกับเห็นว่าองค์รัชทายาทตามใจนางสารพัดเป็นทุนเดิม นางเลยมักจะนอนรวดเดียวถึงเที่ยงวัน ตื่นมาก็ขี้เกียจแม้แต่จะแต่งหน้าแต่งตัว นั่งหน้าสดรอเวลากินข้าวอย่างเดียว

ยิ่งปี้เถาเป็นประเภท “เมนเดี่ยว” ที่เชื่อฟังนางคนเดียว ไม่เหมือนชิงซิ่งที่เป็น “เมนคู่” ดังนั้นช่วงนี้นางอยู่บนเรือถ้านั่งได้ก็จะไม่ยืน ถ้านอนได้ก็จะไม่นั่ง พอได้กลับมาอยู่ในสภาพแวดล้อมที่สุขสบายอีกครั้ง นางก็กลายร่างเป็นหมูกินนอนตัวจริงเสียงจริง

หากเป็นเมื่อก่อน อิ้นเหริงคงต้องลากอาหว่านมาดูแลสุขภาพตามระเบียบ แต่นี่เห็นว่าช่วงก่อนนางเพิ่งตกใจเพราะเจอโจรสลัดเข้า อีกทั้งตัวเขาเองก็งานยุ่ง บนเรือก็ไม่มีคนอื่น องค์ชายสี่กับองค์ชายห้าต่างก็แยกกันนั่งเรือคนละลำ กฎระเบียบอะไรพวกนั้นย่อมขึ้นอยู่กับคำพูดเขาคนเดียวไม่ใช่หรือ ในเมื่อออกมาข้างนอกแล้ว ก็ปล่อยให้นางอยู่ตามสบาย อยากทำอะไรก็ทำไปเถอะ

เรื่องที่องค์รัชทายาทงานยุ่งนั้น เฉิงหว่านอวิ้นเองก็รู้สึกแปลกใจไม่น้อย ไม่นึกเลยว่าอยู่บนเรือแท้ๆ พระองค์จะยังยุ่งจนหัวหมุนแทบไม่ติดพื้นได้ถึงเพียงนี้

คังซีเรียกได้ว่ามอบหมายภารกิจจัดระเบียบกองทัพเรือและสร้างระบบป้องกันชายฝั่งให้องค์รัชทายาทดูแลแต่เพียงผู้เดียว