จัดการเรื่องราวหลังศึก

จัดการเรื่องราวหลังศึก

เพื่อสะสางเรื่องราวหลังเหตุการณ์สงบ องค์รัชทายาทจึงประทับอยู่ที่เทียนจินต่ออีกร่วมหนึ่งเดือนเศษ

เพลงที่เฉิงหว่านอวิ้นกอดพวกเด็กๆ แล้วร้องในคืนอันมืดมิดวันนั้น องค์รัชทายาททรงได้ยินเข้าพอดี หลังทรงลงมือกระชากชุดขุนนางของพวกทรชนกังฉินเหล่านั้นออกด้วยพระองค์เองและสั่งขังคุกไว้แล้ว ก็ทรงคว้าโคมกันลมจากมือของชิ่งเต๋อเดินดุ่มๆ ออกไปข้างนอกเพียงลำพังด้วยเพลิงโทสะ

ตอนแรกพระองค์แค่อยากออกไปรับลมทะเลเพื่อระบายความอัดอั้น เพราะไม่อย่างนั้นคงทนไม่ไหวจนต้องชักดาบออกมาฟันคนทิ้งเสียเดี๋ยวนั้น ทว่าพอยกโคมเดินผ่านห้องเวรยาม ท่วงทำนองอันฮึกเหิมจับใจนั้นก็ทำให้ต้องชะงักฝีเท้าลง

พระองค์ทรงยืนนิ่งอยู่หน้าห้องเวรยามแห่งนั้น รอบกายมีเพียงแสงไฟริบหรี่จากโคมในพระหัตถ์ เบื้องหลังคือเสียงร้องเพลงอันใสกังวานและหนักแน่นขึ้นเรื่อยๆ ของพวกเด็กๆ ทุกถ้อยคำราวกับกระแทกลงกลางพระทัย

คำว่า ‘จงหัว’ เป็นคำที่ชาวฮั่นใช้เรียก ผืนดินใดที่อยู่ใต้การปกครองล้วนเรียกว่าจงหัว ราชวงศ์ชิงสืบทอดธรรมเนียมฮั่นมา จึงมีคำนี้ไว้ใช้แทนชาติบ้านเมืองเช่นกัน อิ้นเหริงมองเห็นประกายไฟแห่งความหวังที่ส่งต่อกันไม่รู้จบจากเนื้อเพลงที่เรียบง่ายตรงไปตรงมาประหนึ่งเพลงพื้นบ้านนี้ และเมื่อเด็กๆ เป็นคนขับขาน ก็ยิ่งไพเราะจับใจอย่างบอกไม่ถูก