กุ้งมังกร

กุ้งมังกร

เฉิงหว่านอวิ้นจึงตามเสี่ยวจู้จื่อไปดูลูกเจี๊ยบด้วยความกระตือรือร้น

เล้าไก่บ้านพวกเขาอยู่ด้านนอกเรือนชั้นล่าง เป็นสุ่มไม้ไผ่สานทรงสี่เหลี่ยมผืนผ้าหลังใหญ่ เด็ก ๆ ดูแลแม่ไก่ที่กำลังกกไข่อย่างดี มีการปูฟางแห้งไว้ในสุ่มด้วย เสี่ยวจู้จื่อนั่งยอง ๆ อยู่ตรงนั้น แล้วล้วงเอาลูกเจี๊ยบสีเหลืองอ่อนตัวกลมอ้วนขนฟูฟ่องออกมาจากใต้ก้นแม่ไก่ตัวหนึ่ง

“นี่พ่อข้าเคยขึ้นเขาไปตัดไผ่มาสานเองเลยนะ พ่อข้าเก่งมาก ทำเป็นทุกอย่าง โต๊ะกับม้านั่งที่บ้านพวกเราก็เป็นพ่อที่ขึ้นเขาไปตัดต้นไม้แล้วลากกลับมาทำให้เหมือนกัน” ต้าจู้จื่อยืนอยู่ตรงประตูกับเฉิงหว่านอวิ้น พอพูดถึงพ่อที่ด่วนจากไปตั้งแต่เขายังเด็ก แววตาของเขาก็เป็นประกายระยิบระยับ

ตอนแรกเฉิงหว่านอวิ้นกะว่าจะไปจับลูกเจี๊ยบที่สุ่มไก่พร้อมกับเสี่ยวจู้จื่อ แต่ต้าจู้จื่อห้ามไม่ให้ไป บอกว่าตรงเล้าไก่มันสกปรก พื้นมีแต่มูลไก่ เดี๋ยวจะเหยียบเปื้อนรองเท้า ปกติแล้วพวกเขารอให้มูลไก่กองรวมกันมากพอ ค่อยตักไปใส่ปุ๋ยบำรุงดินในไร่นา

นางเลยก้มลงมองรองเท้าตัวเอง แล้วหันไปมองต้าจู้จื่อกับเสี่ยวจู้จื่อ สองคนนั้นต่างก็เดินเท้าเปล่าจนชิน แม้เท้าจะหนาวจนแดงก่ำอมม่วง แต่ดูจากท่าทางแล้ว เหมือนพวกเขาจะไม่สนใจสักนิด

“หนาวไหม ให้คนไปซื้อรองเท้ามาให้พวกเจ้าดีหรือไม่” เฉิงหว่านอวิ้นย่อตัวลงนั่งถาม

แต่ต้าจู้จื่อกลับส่ายหน้า เขามองซ้ายมองขวา พอเห็นว่าไม่มีใครจึงกระซิบเสียงเบาว่า “เดี๋ยวโดนคนแย่งไป ข้าไม่เอาหรอก”