ปากท้องราษฎร

ปากท้องราษฎร

ฟ้าหน้าหนาวมืดเร็ว ตะวันสีแดงคล้อยตกทางทิศตะวันตก ราวกับก้อนไฟจมดิ่งลงสู่ผืนน้ำแล้วค่อยๆ ดับแสงไป

แสงไฟเรือหาปลาบนผืนแม่น้ำระยิบระยับราวกับดวงดาว ภายในเรือนยกพื้น ต้าจู้จื่อกำลังวิ่งขึ้นวิ่งลงเก็บกวาดห้องหับอย่างขะมักเขม้น เขาคือเด็กชายที่แบกฟืนคนนั้น และเป็นลูกชายคนโตของบ้าน ในเมื่อองค์รัชทายาทตรัสแล้วว่าจะขอพักที่บ้านเขา และจะให้เงินวันละห้าร้อยอีแปะ เด็กชายก็ดีใจจนหน้าแดงก่ำ พาน้องชายและน้องสาวมาช่วยกันขัดถูห้องที่สะอาดอยู่แล้วอีกรอบ จากนั้นจึงค่อยๆ ปูฟูกที่นอนใหม่เอี่ยมที่เต๋อจู้ซื้อมาจากทงโจวลงไปอย่างระมัดระวัง

เต๋อจู้ห้ามองค์รัชทายาทไม่ให้มาพักที่กระท่อมซอมซ่อนี้ไม่สำเร็จ จึงได้แต่จัดการเรื่องต่างๆ ด้วยความหงุดหงิดใจ ห้องประธานยกให้องค์รัชทายาทกับเฉิงเช่อฝูจิ้นพัก ห้องปีกข้างๆ ให้ปี้เถาที่เป็นนางกำนัล ส่วนห้องที่อยู่ถัดออกไปก็ให้สองพี่น้องตระกูลสือไปเบียดอยู่กับเฉิงคนรอง

เฉิงหว่านอวิ้นกับองค์รัชทายาทนั่งผิงไฟอยู่ข้างกองไฟชั้นล่าง พลางเอียงหูฟังเสียงฝีเท้าตึงๆ ดังมาจากบันได ต้าจู้จื่อแบกฟูกผ้าห่มเก่าๆ ซ้อนกันสูงเป็นภูเขาย่อมๆ เดินลงมา โดยมีน้องสาวทั้งสามคนคอยช่วยพยุงอยู่ข้างหลังพลางร้องบอกว่า “ช้าหน่อยๆ จะหล่นแล้ว” ส่วนน้องชายคนเล็กวัยสองขวบกว่าก็ลากเสื่อขาดๆ เดินเตาะแตะตามหลังสุดราวกับเป็นหางขบวน

องค์รัชทายาทส่งสายตา เต๋อจู้จึงจำใจเดินเข้าไปช่วยพวกเด็กๆ ขนของ พลางเอ่ยถามว่า “จะขนไปไว้ที่ไหนรึ”