ความซื่อบริสุทธิ์

ความซื่อบริสุทธิ์

ความเจริญรุ่งเรืองและมั่งคั่งของทงโจว เคยทำให้ยิ่นเอิงเผลอหลงคิดไปชั่ววูบว่านี่คือ “ยุครุ่งเรืองแห่งต้าชิง” จริงๆ

ตอนที่เฉิงหว่านอวิ้นพบหน้าครอบครัว เขาพาเต๋อจู้เปลี่ยนเป็นชุดลำลองออกไปเดินดูท่าเรือขนส่งเสบียงทางน้ำ แม้ยามค่ำคืนบนท่าเรือก็ยังจุดโคมไฟสว่างไสว ข้าวสารเสบียงหลวงตลอดจนสินค้าของพ่อค้าวานิชล้วนต้องขนถ่ายขึ้นลงที่ท่าเรือแห่งนี้ ผืนน้ำในลำคลองกระเพื่อมไหวใต้ราตรี แสงจันทร์เย็นเยียบสาดส่ององค์พระธาตุเจดีย์ที่อยู่ไกลลิบ แต่ไม่มีใครมีเวลาว่างมาชื่นชมทัศนียภาพ คนขนของ คนแบกกระสอบ คนจ่ายค่าจอดเรือ ผู้คนเดินขวักไขว่ทุกคนต่างมีงานล้นมือไม่หยุดพักแม้แต่ชั่วครู่ ถึงกระนั้นสินค้าที่รอขนส่งบนท่าเรือก็ยังกองสูงพะเนินเป็นภูเขาเลากา

บนท่าเรือยังมี “ร้านค้าเรือนแพ” ผุดขึ้นมาสารพัดแบบ ขายทั้งใบชา มื้อดึก เหล้าและยาสูบ ธงร้านค้าถูกชักขึ้นสูงตรงหัวเรือ แม้จะดึกดื่นเพียงใดก็ยังมีเสียงร้องเร่ขายแว่วมาเป็นระลอก ทั้งบนเรือและริมฝั่งเนืองแน่นไปด้วยผู้คนไม่ขาดสาย

หากมองดูเพียงภาพตรงหน้านี้ ใครเล่าจะคิดว่าพวกขุนนางในราชสำนักต่างพากันร้องโอดครวญว่างบประมาณการขนส่งทางน้ำขาดแคลน ทั้งยังเกิดการทุจริตช่องโหว่สารพัด แม้แต่ตัวผู้ว่าการขนส่งทางน้ำเองก็ยังบ่นว่าร่องน้ำตื้นเขิน เรือเจอมรสุมพัดอับปางอยู่บ่อยครั้งจนยากลำบากแสนเข็ญ

หากยิ่นเอิงไม่ได้มาเห็นด้วยตาตัวเอง คงคิดไปแล้วว่าระบบขนส่งทางน้ำซบเซาจนโรยราไปหมดแล้ว