ล้อมวงหน้าเตา

ล้อมวงหน้าเตา

เฉิงหว่านอวิ้นมักรู้สึกเสมอว่า พระราชวังต้องห้ามในช่วงกลางฤดูหนาวนั้นงดงามที่สุด

กระเบื้องสีทองกับกำแพงสีชาด หิมะโปรยปรายไร้เสียง พริบตาเดียวตำหนักที่สลักเสลาลวดลายวิจิตรก็กลายสภาพเป็นวังเงินขาวโพลนไปหมด

ยามเช้าตรู่ในฤดูที่เพียงผ่อนลมหายใจก็กลายเป็นไอขาว เฉิงหว่านอวิ้นคลุมเสื้อกันหนาวยืนมองหิมะอยู่ใต้ระเบียง แสงแดดฤดูหนาวที่ทอประกายระยิบระยับดั่งทองคำร่วงหล่นจับลงบนหลังคาสีทองและกำแพงสีชาด ก่อนจะสาดเฉียงผ่านบานหน้าต่างลายดอกไม้ ช่วยให้ห่วงจับรูปหัวสัตว์บนประตูสีชาดนอกตำหนักตงหน่วนเก๋อพลอยสว่างไสวไปด้วย

วันฤดูหนาวอันหนาวเหน็บจึงค่อยๆ อบอุ่นขึ้นท่ามกลางแสงตะวันอันนุ่มนวล

เฉิงหว่านอวิ้นกำชับพวกขันทีไว้เป็นพิเศษว่าไม่ต้องขยันกวาดหิมะนัก รูปปั้นสัตว์บนสันหลังคาที่ซ้อนลดหลั่นจึงพากันสวมหมวกสีขาวดั่งหิมะ มองแล้วดูน่ารักน่าเอ็นดูเป็นบ้า

ที่น่าขันก็คือ ต้นพลับในลานเรือนของนางใบร่วงหมดเกลี้ยง เหลือเพียงกิ่งก้านโกร๋นๆ กับลูกพลับบนยอดสูงลิบที่สอยไม่ถึง ตอนนี้พอโดนหิมะกับน้ำค้างแข็งเกาะ ก็มีแท่งน้ำแข็งย้อยยาวลงมาเหมือนตามชายคาระเบียง ห้อยย้อยลงมาราวกับหนวดเคราของตาเฒ่า จนกิ่งก้านเรียวเล็กถูกถ่วงจนโค้งงอ

พอถึงหน้าหนาว ไม้กระถางในวังส่วนใหญ่ก็เปลี่ยนเป็นดอกเหมยหลากสีสัน เพราะคังซีโปรดดอกเหมยมาก ทรงยกย่องดอกเหมยเป็น “ดอกไม้ห้าสิริมงคล” ทั้งงดงามหมดจด สง่างาม และหยิ่งทรนงท้าทายลมหนาว