งานเลี้ยงใหญ่

งานเลี้ยงใหญ่

กระต่ายทั้งครอกนั้นแต่เดิมห่อไว้ในเสื้อตัวนอกของเฉิงหวายจิ้งตอนเอากลับมา

ด้วยเหตุนี้เขาจึงได้เข้ามาคุกเข่าโขกศีรษะคำนับองค์รัชทายาทกับเฉิงหว่านอวิ้น เด็กหนุ่มตัวน้อยยืนตรงคล้ายลูกธนูแหลมคม ยอบตัวทำความเคารพอย่างคล่องแคล่ว เสียงใสกังวาน “บ่าวขอถวายบังคมองค์รัชทายาท คารวะเช่อฝูจิ้นพ่ะย่ะค่ะ!”

อิ้นเหริงรู้ว่าที่เขาตามเข้ามาก็เพราะอยากพบเฉิงหว่านอวิ้นสักหน่อย เขาไม่รู้ว่าก่อนหน้านี้ทั้งสองคุยกันข้างทางไปแล้ว จึงหาข้ออ้างลุกเลี่ยงออกไป ยกพื้นที่ลานเรือนให้สองพี่น้องได้คุยกันตามสบาย

วันหน้าพอกลับเข้าวัง กฎเกณฑ์มีมากทั้งยังมากคนมากความ ต่อให้เฉิงหวายจิ้งต้องเข้าเวรค้างแรมในวังทุกวัน เขาก็มีหน้าที่ของตัวเอง โอกาสที่จะได้คุยกันแบบนี้คงมีไม่บ่อยนัก อิ้นเหริงนั่งอยู่บนตั่งริมหน้าต่างทิศใต้ มองดูอาหว่านร้องสั่งชิงซิ่งหยิบโน่นหยิบนี่ให้เขาไม่หยุด ทั้งยังกวักมือเรียกเขาเข้ามาใกล้ ๆ เย็บปะเสื้อผ้าที่ขาดเป็นรอยตอนไปล่าสัตว์ให้ จากนั้นก็บอกว่าจะวัดตัววัดขนาดเท้าเพื่อตัดชุดกับรองเท้าให้เขา คอยห่วงใยดูแลน้องชายคนนี้ไม่ต่างจากดูแลลูก ๆ เลย

“พี่ใหญ่ ในวังข้าต้องใส่ชุดองครักษ์อยู่แล้ว ไม่จำเป็นต้องใช้เยอะขนาดนี้หรอกขอรับ” เฉิงหวายจิ้งถูกพี่สาวจับหมุนซ้ายหมุนขวาเพื่อวัดขนาดตัว ยกแขน หันซ้ายหันขวา ยืนตรงพักแถว สารพัดจะจัดท่า จนเขาวัดเสร็จก็มึนหัวไปหมดแล้ว