อดกลั้น

อดกลั้น

หลังจากเชือดไก่ให้ลิงดูต่อหน้าทุกคนไปหนึ่งตัว บรรดาลิงทั้งหลายทั่วตำหนักอวี้ชิ่งก็พากันว่านอนสอนง่ายขึ้นมาทันตาเห็น

เฉิงหว่านอวิ้นกินมื้อค่ำที่ตำหนักเอกอย่างเงียบกริบราวกับไก่ ระหว่างมื้อรัชทายาทหันมามองนางหลายครั้ง ดูเหมือนจะห่วงว่านางจะตกใจกลัวหรือไม่ เฉิงหว่านอวิ้นจึงขยิบตาให้เขาเล็กน้อย ผลปรากฏว่ารัชทายาทกลับหันหน้าหนีไปทันที

เหลือไว้แต่ใบหูที่แดงระเรื่อหันมาทางนาง

อาหารของพระชายาเป็นอาหารหมิ่นหนานแท้ ๆ คงเป็นเพราะพระนางอยู่ที่ฝูโจวมาหลายปี และท่านแม่ของพระนางก็เป็นคนหมิ่นหนาน ฟังสำเนียงพูดของแม่นมสองคนกับนางกำนัลสี่คนที่อยู่ข้างกายพระนาง รวมถึงตัวพระนางเองด้วย ล้วนฟังออกว่ามีกลิ่นอายสำเนียงแบบ ‘เธอนี่จุกจิกจังเลยน้า’ อยู่หลายส่วน แต่ที่จริงพวกนางกลับเป็นคนเคร่งขรึมจริงจังเป็นพิเศษทุกคน จึงดู... น่ารักแบบตรงข้ามกันสุด ๆ

แค่ฟังพวกนางพูด เฉิงหว่านอวิ้นก็รู้สึกสนุกมากแล้ว อย่างเช่นบนโต๊ะมีอาหารหมิ่นหนานขนานแท้มาจานหนึ่งคือ ‘ปลากะพงซุ่นเจียง’ รสชาติสดใสกลมกล่อมเหลือเกิน ในงานเลี้ยงไม่มีใครเคยกินมาก่อน แม่นมลี่จึงแนะนำให้พวกนางฟังตอนยกอาหารขึ้นโต๊ะ “อ่า อันนี้เรียกว่าปลากะพงซุ่นเจียงน้า ชี่ (คือ) เอาหมูสามชั้นอันน้าน (อันนั้น) กับหน่อไม้แห้ง แล้วก็เห็ดหอง (เห็ดหอม) วางขึ้นไบ (ไป) นึ่งด้วยกัน รสชาติอาหย่อย (อร่อย) มากมาก เชิญนายท่านทุกท่านลองชิมของแปลกใหม่ดูเจ้าค่ะ”

เฉิงหว่านอวิ้นก้มหน้าหยิกต้นขาตัวเองสุดแรง กลั้นจนมือสั่น ถึงจะผ่านพ้นช่วงนั้นมาได้โดยไม่หลุดหัวเราะออกมา