เชือดไก่

เชือดไก่

ห้องเครื่องชาเสวยในตำหนักอวี้ชิ่ง

หงเติงนวดแป้งไปอย่างใจลอย สายตาคอยจ้องเขม็งไปทางประตูห้องเครื่องตลอดเวลา เขาใช้ให้ลวี่เอ๋อร์ผู้เป็นลูกศิษย์ไปส่งข่าวที่ตำหนักเอก ป่านนี้ยังไม่กลับมาเสียที ทำเอาในใจกระสับกระส่ายตุ๊มๆ ต่อมๆ

ลูกศิษย์คนนี้ทั้งโง่ทั้งมือหยาบ เทียบกับซานเป่าข้างกายเจิ้งหลงเต๋อไม่ได้เลยสักนิด หลายปีมานี้ซานเป่าฝึกปรือจนเก่งกาจ ถึงขั้นคุมเตาทำกับข้าวเองได้แล้ว! ผิดกับไอ้คนที่อยู่ข้างเขานี่ แค่เพลงมีดยังหั่นไม่เป็นสับปะรดเลย! ถ้าไม่ใช่ว่ายังพอว่าง่ายกตัญญู เบี้ยหวัดรายเดือนยกให้เขาทุกอีแปะไม่มีเก็บไว้ละก็ เขาเฉดหัวทิ้งไปนานแล้ว!

ขณะที่เขากำลังเหม่อ เจิ้งหลงเต๋อก็ไพล่มือหลังเดินออกมาจากห้องด้านใน คนในห้องเครื่องพอเห็นเข้าต่างก็พากันทักทายอย่างนอบน้อม “ท่านปู่เจิ้ง ตื่นแล้วหรือขอรับ ในตู้มีชาต้มกระดูกหมูเก็บไว้ให้ท่านด้วยนะขอรับ!”

เจิ้งหลงเต๋อตอบ “อืม” เรียบๆ คำหนึ่ง ไม่ได้เดินไปเอาชาถ้วยนั้น แต่ตรงดิ่งไปหาซานเป่า เปิดฝาหม้อดินดูแกงเม็ดบัวถั่วเขียวลูกเดือยที่กำลังเคี่ยวไฟอ่อนๆ

“ตุ๋นมากี่ชั่วยามแล้ว” เขาเอ่ยถาม

ซานเป่าเฝ้าอยู่หน้าเตาตลอดเวลา ขอแค่เป็นของเรือนแถวด้านหลัง เขาจะคอยดูด้วยตัวเองไม่ให้คลาดสายตา ตอนนี้ทางนั้นนอกจากนายหญิงเฉิงแล้วยังมีนายน้อยอีกสองคน จะประมาทไม่ได้เด็ดขาด ซานเป่าปาดเหงื่อ ใบหน้าถูกไอไฟจากฟืนผิงจนแดงก่ำ “ได้ชั่วยามครึ่งแล้วขอรับ”