ตั้งชื่อ

ตั้งชื่อ

มื้อเย็นถูกยกมาจัดวางไว้บนโต๊ะหินกลมตัวเล็กใต้ค้างองุ่น

เก้าอี้กินข้าวของเอ๋อร์หลินจูกับอาเค่อตุนถูกจัดวางเข้าที่เรียบร้อย ชิงซิ่งคอยสั่งให้ขันทีฝ่ายห้องเครื่องแบ่ง “ชุดอาหารเด็ก” จัดใส่จานชามของแต่ละคน

ฮารื่อเหนาไห่มองเก้าอี้ ชามมีหูจับสองข้าง รวมถึงช้อนไม้และตะเกียบไม้ขนาดพอดีมือที่ทำขึ้นมาเป็นพิเศษสำหรับเด็กทั้งสองด้วยความอยากรู้อยากเห็น เด็กทั้งคู่ปีนขึ้นไปนั่งบนเก้าอี้อย่างคล่องแคล่ว แล้วเชิดคางขึ้นเล็กน้อย รอให้แม่นมผูกผ้ากันเปื้อนให้

“ซื่อจื่อตัวน้อย เชิญท่านนั่งตรงนี้เจ้าค่ะ” ชิงซิ่งสั่งให้คนไปค้นเก้าอี้กินข้าวอีกตัวออกมาจากเรือนเก็บของ เดิมทีเก้าอี้ตัวนี้เตรียมไว้ให้ลูกในท้องของเฉิงหว่านอวิ้นล่วงหน้า บัดนี้เลยได้เอามาให้ฮารื่อเหนาไห่ยืมใช้ชั่วคราว นางเลื่อนเก้าอี้ไปข้างตัวฮารื่อเหนาไห่ แล้วหยิบผ้ากันเปื้อนอีกผืนมายิ้มแป้นผูกคอให้เขา

ฮารื่อเหนาไห่นั่งตัวเกร็งอยู่ตรงนั้นด้วยความเคอะเขิน เขาเคยได้กินข้าวแบบประณีตพิถีพิถันขนาดนี้เสียที่ไหนกัน ยังดีที่เขาผิวคล้ำ ต่อให้อายจนหน้าแดงก็แทบมองไม่ออก

ทีแรกชิงซิ่งกะจะไปหยิบตะเกียบหัดคีบมาให้เขาด้วย แต่อีกฝ่ายใช้ตะเกียบของผู้ใหญ่ได้อย่างคล่องมืออยู่แล้ว

เอ๋อร์หลินจูเห็นเข้าก็เลียนแบบน้ำเสียงที่เฉิงหว่านอวิ้นชอบใช้ชมพวกตน ยกนิ้วโป้งให้ฮารื่อเหนาไห่แล้วเอ่ยว่า “นาจา เจ้าเก่งจังเลย!”

ฮารื่อเหนาไห่เคืองนิด ๆ จึงโพล่งขึ้นมา “ข้าไม่ได้ชื่อนาจา! ข้าชื่อฮารื่อเหนาไห่! ฮา! รื่อ! เหน่า! ไห่!”