ลูกคนโปรด

ลูกคนโปรด

ลมใบไม้ผลิพัดผ่านต้นท้อต้นหลี่พร้อมสุราหนึ่งจอก บุปผาผลิบานอีกครา วันเวลาก็ผลัดเปลี่ยนไปอีกปี

ดอกกุหลาบเลื้อยที่เรือนแถวหลังตำหนักอวี้ชิ่งบานแล้วก็ร่วงโรย เจ้าเต่าน้อยตื่นขึ้นจากการจำศีลรับปีใหม่ สีฟ้าของกระดานลื่นช้างดัมโบ้ก็ถูกแดดเลียจนซีดจางไปตามกาลเวลา เมื่อไม่กี่วันก่อนเฉิงหว่านอวิ้นจึงกระตือรือร้นพากลุ่ม ‘พี่น้องน้ำเต้า’ ทั้งสี่คนที่มีขนาดลดหลั่นกันเหมือนแก้วไซส์พิเศษ ใหญ่ กลาง เล็ก ถือแปรงหิ้วถังใบจิ๋ว ช่วยกันทาสีใหม่แบบมั่วซั่วไปรอบหนึ่ง

พออิ้นเหริงอาบแสงตะวันรอนกลับมาจาก ‘ห้องทดลองปลูกฝีดาษวัว’ ที่สำนักหมอหลวง ก็พบว่าคนในบ้านทั้งตัวโตตัวเล็กเลอะเทอะเหมือนทำจานสีคว่ำใส่ หน้าตาเปรอะเปื้อนหลากสีสันไปหมด ส่วนกระดานลื่นข้างนอกก็กลายเป็นช้างหลากสีที่ดูน่าสงสารตัวหนึ่งไปแล้ว

อิ้นเหริงมองเด็ก ๆ ทั้งสี่คนที่ยืนเรียงแถวตามความสูงจากมากไปน้อยด้วยความปวดหัว

คนที่สูงที่สุดย่อมเป็นฮารื่อเหนาไห่ที่แวะมากินข้าวทุกเมื่อเชื่อวัน ตอนนี้เขาอายุแปดขวบแล้ว รูปร่างสูงโปร่งผึ่งผาย ไม่ได้มีหุ่นหนาบึกบึนราวกับขุนเขาเหมือนพวกข่านหรือจวิ้นหวังมองโกลทั่วไป เพราะเขาเติบโตมาในพระราชวังต้องห้าม นอกจากดวงตาสีเทาควันบุหรี่จาง ๆ รูปร่างจึงดูเหมือนชาวแมนจูมากกว่า สูงเพรียวแข็งแรงดั่งต้นไผ่อ่อน สูงเกือบจะถึงไหล่ของอิ้นเหริงแล้ว

บนใบหน้าสีน้ำผึ้งของเขามีรอยสีเหลืองป้ายอยู่ใต้ตาซ้าย แก้มขวามีรอยสีแดงอีกแถบ แถมยังถักเปียกรุ๊งกริ๊งเต็มหัว เลยดูไม่เหมือนเด็กมองโกล แต่คล้ายชนเผ่าแถบชายแดนยูนนานเสียมากกว่า