กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ห้องแปลหัวใจ
ให้กำเนิดบุตรชาย
ช่วงปลายเดือนสี่ ปีคังซีที่สามสิบสอง ฟ้าครามใสดั่งสายน้ำ แมกไม้เขียวชอุ่ม ดอกไม้บนเขาเบ่งบานสดใสสะพรั่งดั่งเปลวไฟ
เทียนจินวิ่งสุดฝีเท้าจนหน้าดำหน้าแดงหอบแฮ่ก ไม่มีกะจิตกะใจจะมาชื่นชมทิวทัศน์ปลายฤดูใบไม้ผลิรอบตัวเลยแม้แต่น้อย เขากำลังวิ่งตัดผ่านอุทยานหลวง มุ่งหน้าตรงไปยังตำหนักเฉียนชิง—ความจริงเมื่อกี้เขาเพิ่งไปห้องเรียนซ่างซูฝางมา แต่พวกขันทีปัดกวาดบอกว่า องค์รัชทายาทคุมตัวพวกองค์ชายไปที่ตำหนักเฉียนชิงแล้ว
เขาเลยต้องรีบกลับลำวิ่งต่อทันที
พอมาถึงด้านนอกตำหนักเฉียนชิง ก็ทำได้แค่วิ่งวนรอบตัวหลี่เต๋อเฉวียนที่ยืนเฝ้าอยู่หน้าตำหนักด้วยความร้อนรน “หลี่กงกง ขะ...ข้างในจะเสร็จเมื่อไหร่หรือขอรับ นายหญิงเฉิงของพวกเราเริ่มเจ็บท้องคลอดมาได้หนึ่งชั่วยามแล้ว องค์รัชทายาทยังไม่ทรงทราบเรื่องเลยสักนิด! ท่านเมตตาช่วยเข้าไปกราบทูลรายงานทีเถิดขอรับ...”
“ฝ่าบาทกำลังทรงพระพิโรธอยู่ข้างในน่ะสิ” หลี่เต๋อเฉวียนเหลียวกลับไปมองแวบหนึ่ง หน้าต่างและประตูห้องซีหน่วนเก๋อยังปิดสนิท จึงกดเสียงต่ำพูดกับเทียนจิน “หน้าสิ่วหน้าขวานขนาดนี้ ข้าไม่กล้าเข้าไปรนหาที่ตายหรอกนะ เจ้ารอไปก่อนเถอะ!”
เทียนจินร้อนใจจนแทบจะกระโดดขึ้นหลังคา ร่ำร้องอ้อนวอนไม่หยุด “หลี่กงกง เรื่องคลอดลูกมันรอกันได้ที่ไหนล่ะขอรับ! ขอร้องท่านช่วยผ่อนปรนทีเถอะ—”