เสาะหาฝีดาษ

เสาะหาฝีดาษ

ความรู้เรื่องฝีดาษวัวของเฉิงหว่านอวิ้นไม่ได้มาจากนิยายออนไลน์ต่าง ๆ หรอก แต่เป็นเพราะนางเคยอ่านความเรียงเรื่อง ‘การปลูกฝีของฉัน’ ของท่านหลู่ซวิ่นมาก่อนต่างหาก

ในนั้นเขียนเล่าประสบการณ์ปลูกฝีตอนเด็กกับสิ่งที่ได้ยินได้เห็นเกี่ยวกับเรื่องนี้ตลอดหลายสิบปีเอาไว้อย่างละเอียด ทั้งยังเล่าไว้อย่างชัดเจนแจ่มแจ้งเลยว่า หลังจาก ‘ฝีฝรั่ง’ นี้เข้ามาในเมืองจีนแล้วถูกผู้คนต่อต้านอย่างไร และใช้วิธีไหนเผยแพร่ประชาสัมพันธ์จนเป็นที่ยอมรับ

พอรูดม่านเตียงหนาทึบลงมาและรอนางกำนัลดับไฟถอยออกไปแล้ว เฉิงหว่านอวิ้นก็พยายามพลิกตะแคงตัวอย่างเก้ ๆ กัง ๆ เพื่อหลบแผลที่ขา ก่อนจะซบลงบนไหล่องค์รัชทายาทแล้วกระซิบว่า “ช่วงนี้ท่านพี่อ่านตำราแพทย์ขะมักเขม้น ทั้ง ‘เยี่ยนฟางซินเพียน’ ทั้ง ‘จื้อโต้วฮุ่ยจี๋’... เสด็จพ่อให้ท่านพี่ช่วยคิดหาวิธีรักษาไข้ทรพิษหรือเพคะ หม่อมฉันมีความคิดแปลกใหม่อยู่เรื่องหนึ่ง ท่านพี่อยากลองฟังดูไหมเพคะ”

คังซีเป็นคนที่ล้ำสมัยอยู่ไม่น้อย เคยตั้งห้องทดลองฝีดาษคนขึ้นในสำนักหมอหลวง พระองค์งัดข้อกับไข้ทรพิษอยู่นานนับสิบปี จนคิดค้นวิธี ‘วัคซีนฝีดาษคน’ ขึ้นมาได้ โดยนำสะเก็ดแผลจากคนที่เป็นไข้ทรพิษมาบดเป็นผงละเอียด แล้วให้คนที่ต้องการปลูกฝีสูดเข้าไปทางรูจมูกเพื่อกระตุ้นให้เกิดฝี คนที่ปลูกฝีต้องทนทรมานอยู่สักเจ็ดแปดวันหรือสิบกว่าวัน หากหายดีได้ก็ถือว่า ‘ปลูกฝี’ สำเร็จ