ความฝันครั้งที่ห้า

ความฝันครั้งที่ห้า

เสียงร้องตกใจรอบด้านคือสิ่งสุดท้ายที่เฉิงหว่านอวิ้นได้ยิน ก่อนที่สติของนางจะถูกความมืดมิดกลืนกินไปจนหมด

เฉิงหว่านอวิ้นไม่รู้ว่าตนเองหลับใหลอยู่ในความมืดนานแค่ไหน พอลืมตาตื่นขึ้นมาก็พบว่ากลับมาถึงตำหนักอวี้ชิ่งแล้ว

นางตื่นขึ้นมาในห้องซีหน่วนเก๋อที่ใช้พักผ่อนเป็นประจำ เตียงเตาใต้ร่างอุ่นสบาย กลิ่นยาสมุนไพรรสขมลอยโชยมาจากห้องด้านนอก เฉิงหว่านอวิ้นนอนมึนงงอยู่พักหนึ่ง พอจะยกมือขึ้นขยี้ตาก็พบว่ามือของตนกำลังถูกใครบางคนกุมไว้แน่น

พอนางหันไปมอง ก็เห็นองค์รัชทายาทนั่งอยู่บนตั่งเตี้ย ฟุบหน้าอยู่ข้างเตียงเตาในท่าทางที่ดูไม่สบายตัวนัก ไม่รู้ว่ามานั่งเฝ้านางอยู่นานเท่าใดแล้ว ต่อให้หลับไปก็ยังดูตึงเครียด คิ้วขมวดแน่น ใบหน้ายังคงซีดเผือดแม้จะอยู่ในห้องที่อบอุ่นสบาย

เฉิงหว่านอวิ้นเลื่อนสายตาขึ้นมองนาฬิกาตั้งโต๊ะ ตอนนี้เป็นเวลาตีสี่ นางหมดสติไปถึงสองชั่วยาม

นางไม่รู้สึกเจ็บปวดมากเท่าใดนัก จึงเอื้อมมืออีกข้างที่ว่างอยู่ไปลูบหน้าท้องน้อยตามสัญชาตญาณ สัมผัสโค้งนูนขึ้นมาเล็กน้อยนั้นทำให้หัวใจของนางกลับมาเต้นเป็นปกติได้ในที่สุด

“...ลูกปลอดภัยดี”

อิ้นเหริงสะดุ้งตื่นเพราะเสียงขยับตัวกริบกรอบของเฉิงหว่านอวิ้น พอเห็นนางลืมตาขึ้นมาก็ถอนหายใจโล่งอกยกใหญ่ เขาคิดจะลุกขึ้นมากอดนาง แต่กลับขาชาจนแข้งขาอ่อนปวกเปียก ทำตั่งคว่ำก้นจ้ำเบ้าลงไปกองกับพื้น ลุกไม่ขึ้นอยู่นานสองนาน

อิ้นเหริง “...”