เหตุไม่คาดฝัน

เหตุไม่คาดฝัน

พอเฉิงหว่านอวิ้นกับพระชายารองหลิวเดินออกมา เห็นเงาร่างระหงของหวังตาอิ้งก็แปลกใจอยู่บ้าง นางยังอยู่ตรงนี้อีกทำไมนะ ให้ความรู้สึกเหมือนชาติก่อนตอนนัดเพื่อนสาวไปเข้าห้องน้ำแล้วโดนเด็กเกเรมาดักหน้าประตูขู่ฟ่อเลย... แต่ใครจะรู้ หวังตาอิ้งกลับแค่ย่อกายคารวะอยู่ห่าง ๆ แล้วยื่นผ้าเช็ดหน้าในมือให้นางกำนัล เฉิงหว่านอวิ้นเห็นนางกำนัลคนนั้นเดินเข้ามาทำความเคารพแล้วบอกว่า “เมื่อครู่นายหญิงเก็บผ้าเช็ดหน้าผืนหนึ่งได้เจ้าค่ะ...”

เฉิงหว่านอวิ้นถึงได้รู้ว่าอีกฝ่ายเก็บของตกได้แล้วเอามาคืน รู้สึกเขินกับความคิดเมื่อครู่ของตัวเองอยู่หน่อย ๆ จึงพูดยิ้ม ๆ ว่า “ผ้าเช็ดหน้าของข้าเอง ขอบคุณนายหญิงหวังมากนะ” นางกำนัลส่งผ้าเช็ดหน้าให้เฉิงหว่านอวิ้น หวังตาอิ้งก็มองมาที่นางจากไกล ๆ แวบหนึ่ง จากนั้นไม่ได้พูดอะไร ย่อกายคารวะแล้วก้มหน้าเดินจากไป

แค่นัยน์ตาที่มองมาแวบเดียวนั้นก็หวานฉ่ำเป็นประกาย สวยสะกดเย้ายวนใจแต่กำเนิด สวยเกินไปแล้ว! เฉิงหว่านอวิ้นพลันนึกขึ้นมาได้ นี่ต้องเป็นหวังตาอิ้ง ตัวท็อปอันดับหนึ่งเรื่องถวายงานรับใช้ที่เขาเล่าลือกันในวังหลังแน่ ๆ!

คนที่เพิ่งเข้าวังมาก็ได้ตามคังซีไปล่าสัตว์นั่นไง! ไม่นึกเลยว่าจะตั้งครรภ์เร็วขนาดนี้ เฉิงหว่านอวิ้นนับนิ้วดู นางเข้าวังมาน่าจะแค่สี่เดือน อย่างน้อยก่อนไปล่าสัตว์ก็ยังไม่ท้อง งั้นก็น่าจะท้องหลังกลับจากล่าสัตว์ หรือไม่ก็เพิ่งท้องตอนอยู่ที่นั่น พอเข้าวังมาถึงตรวจเจอ