เลี้ยงลูก

เลี้ยงลูก

อากาศช่วงพลบค่ำของฤดูร้อนสบายที่สุด ไอร้อนค่อย ๆ จางหายไป สายลมยามเย็นพัดผ่านเสียงใบไม้เสียดสีดังซ่า ๆ ราวกับช่วยชะล้างความเหนื่อยล้าของคนเราตั้งแต่ข้างในยันข้างนอกจนปลอดโปร่ง

พอดวงอาทิตย์คล้อยต่ำลงใต้กำแพงวัง เหล่าขันทีน้อยก็พากันถือคันไม้ไผ่ยาวเดินจุดโคมกันอย่างขะมักเขม้น เฉิงหว่านอวิ้นสั่งให้คนยกโต๊ะอาหารมาตั้งไว้ใต้ค้างองุ่น ขันทีเจิ้งดูแค่งวดเดียวก็หัดใช้ไม้เสียบกลับด้านทาโกะยากิเป็นแล้ว ช่างฝีมือประสบการณ์กว่าสามสิบปีนี่ไม่ธรรมดาจริง ๆ ย่างออกมาได้อร่อยกว่าฝีมือนางเสียอีก

เฉิงหว่านอวิ้นยกมาให้อิ้นเหริงกับองค์ชายใหญ่คนละจาน ทั้งยังกำชับแม่นมขององค์ชายใหญ่ว่าให้ช่วยหั่นแบ่งแล้วผึ่งให้คลายร้อนก่อนป้อนเด็กชายที่กำลังมองอย่างอยากรู้อยากเห็น

ห้องเครื่องยกบะหมี่จ๋าเจี้ยงเข้ามาอีกสามชาม ถั่วเหลืองคั่วหนึ่งจาน ทั้งยังแล่เป็ดย่างมาหนึ่งตัว นำมาห่อกับแป้งแผ่นบางจิ้มน้ำซอสกิน ได้รสชาติอร่อยกลมกล่อมไปอีกแบบ

พอเข้าหน้าร้อนเฉิงหว่านอวิ้นก็ไม่อยากกินข้าวกับแกงร้อน ๆ อิ้นเหริงย่อมรู้ดีว่านางหาเรื่องทำนู่นทำนี่ก็เพื่อจะได้ไม่ต้องกินข้าวดี ๆ แต่วันนี้เขาก็ไม่ค่อยเจริญอาหารเท่าไหร่ จึงได้แต่แกล้งทำเป็นดุแล้วถลึงตาใส่อาหว่านที่กำลังกุลีกุจอห่อเป็ดย่างให้เขา

ทันใดนั้น เท้าของเขาใต้โต๊ะก็ถูกสะกิดเบา ๆ อิ้นเหริงรู้ทันทีว่าเท้าซุกซนนั้นเป็นของใคร พอเงยหน้าขึ้นก็สบเข้ากับดวงตาพราวระยับเปี่ยมรอยยิ้มของอาหว่าน

หน้าของเขาพลันแดงแจ๋ลามไปถึงคอทันควัน