ทรงยินยอม

ทรงยินยอม

ขันทีน้อยสามสี่คนมัดแขนเสื้อขึ้น คุกเข่าออกแรงขัดถูไปมาอยู่บนกระเบื้องปูพื้นหน้าท้องพระโรงตำหนักเฉียนชิงกง

รอจนกระทั่งเช็ดคราบน้ำตาที่ซ่างจือเจี๋ย สั่วเอ่อร์เหอ และพระนางฮุ่ยเฟยทยอยมาร้องห่มร้องไห้ทิ้งไว้จนเกลี้ยง พื้นกระเบื้องตำหนักใหญ่กลับมาเงาวับราวกับกระจก ชนิดที่แมลงวันบินมาเหยียบยังต้องลื่นล้ม ถึงค่อยพากันถอยออกไปอย่างเงียบเชียบ

ภายในห้องหน่วนเก๋อฝั่งตะวันตกของตำหนักเฉียนชิงกงเวลานี้ กลับเป็นภาพบรรยากาศอันอบอุ่นชื่นมื่นของครอบครัวสามรุ่น พ่อเปี่ยมเมตตาลูกเปี่ยมกตัญญู

ในห้องมีนางกำนัลหน้าตาแฉล้มหกคนถือพัดสาน ยืนประจำอยู่หลังถังน้ำแข็งทองเหลืองทรงสี่เหลี่ยมหูสัตว์ใบเขื่องทั้งสองฝั่ง คอยพัดโบกไอเย็นฉ่ำให้กระจายเข้ามาในห้องอย่างต่อเนื่อง

คังซีอุ้มองค์ชายใหญ่วัยสองขวบขององค์รัชทายาทขึ้นมานั่งเคียงข้างบนตั่งเย็น ก่อนจะถามด้วยสีหน้าอ่อนโยนเปี่ยมเมตตา “อาเค่อตุน บอกเสด็จปู่ซิ ตอนเที่ยงนอนอิ่มไหม ตื่นมาได้ดื่มนมหรือยัง”

อาเค่อตุนหันไปมององค์รัชทายาทก่อน พอเห็นสายตาให้กำลังใจจากท่านพ่อ ถึงได้เอ่ยตอบเสียงอ้อมแอ้ม “ทูลเสด็จปู่ อาเค่อตุนนอนแล้ว ดื่มนมแล้วพ่ะย่ะค่ะ”