คลอดแล้ว

คลอดแล้ว

เรือนแถวด้านหลังสว่างไสวขึ้นมาทันตาเห็น เฉิงหว่านอวิ้นถูกจิงฉีมามาสองคนช่วยกันประคองไปส่งที่ห้องคลอดอย่างระมัดระวัง ในห้องคลอดจุดอ่างไฟเอาไว้ก่อนแล้ว ห้องจึงอุ่นสบายเหมือนฤดูใบไม้ผลิ พอไออุ่นพัดมาปะทะร่าง นางก็รู้สึกใจชื้นขึ้นมาบ้าง

“เก๋อเกอ บ่าวขอเสียมารยาทเจ้าค่ะ” มามาทำคลอดมือไม้คล่องแคล่ว เอาหมอนมารองหนุนท่อนบนของนางให้สูงขึ้น ล้างมือด้วยน้ำร้อน แล้วเอามือกดคลำท้องเพื่อตรวจดูท่าของทารก พอแน่ใจว่าทารกกลับหัวลงตามปกติแล้ว ถึงล้างมืออีกรอบ จากนั้นก็ถอดกางเกงของนางออกเพื่อตรวจดูปากมดลูกว่าเปิดแค่ไหน “ยังเปิดไม่ถึงสองข้อนิ้วเลย เก๋อเกอเริ่มปวดท้องหรือยังเจ้าคะ”

เฉิงหว่านอวิ้นหน้าซีดเผือด พยักหน้ารับ “เริ่มปวดขึ้นมาบ้างแล้ว”

“ปวดแบบไหนหรือเจ้าคะ”

“ปวดเป็นพัก ๆ ประมาณหนึ่งเค่อปวดทีหนึ่ง” ตอนนี้เฉิงหว่านอวิ้นยังพอพูดคุยได้รู้เรื่อง จะขมวดคิ้วแน่นก็เฉพาะตอนที่อาการปวดท้องเตือนกำเริบขึ้นมาเท่านั้น “ยังไม่ถึงกับปวดมากเท่าไหร่”

“เป็นแบบนี้แหละเจ้าค่ะ เก๋อเกอไม่ต้องร้อนใจ คลอดลูกก็ต้องค่อยเป็นค่อยไปทีละขั้น เดี๋ยวบ่าวจะให้คนยกของกินมาให้ เก๋อเกอนอนพักเอาแรงไปก่อนนะเจ้าคะ รอให้ปวดหนักขึ้นมาจนทนแทบไม่ไหว หรือปวดถี่ทุกครึ่งเค่อเมื่อไหร่ พวกเราค่อยเริ่มเบ่งกัน เก๋อเกอไม่ต้องกลัวนะเจ้าคะ บ่าวจะคอยอยู่เฝ้าตรงนี้ตลอดเวลา”