การคัดเลือกสาวงามครั้งใหญ่

การคัดเลือกสาวงามครั้งใหญ่

ชั่วพริบตาก็ถึงต้นฤดูใบไม้ผลิของปีคังซีที่สามสิบเอ็ด

ผืนดินกลับมาอบอุ่น ลมวสันต์ราวกับพัดยอดไม้ในพระราชวังต้องห้ามให้เขียวขจีขึ้นในชั่วข้ามคืน ดอกไม้สีเหลืองดอกเล็กๆ ที่ไม่รู้ชื่อตรงโคนกำแพงเรือนแถวด้านหลังเริ่มผลิบานเป็นกลุ่มแรก ตามมาด้วยต้นหลิวสองข้างทางเดินหินกรวดนอกลานเรือนที่แตกยอดอ่อนนุ่มนิ่ม กิ่งหลิวไหวเอนแผ่วเบาไปตามลม

ตอนที่เฉิงหว่านอวิ้นพาท่านหญิงน้อยเดินเล่นรอบลานเรือน วั่งฉายกับมี่มี่ก็วิ่งไล่ตามกันออกมาทีละตัว วนเวียนคลอเคลียขานางอย่างร่าเริงเต็มที่ ท่านหญิงน้อยในอ้อมแขนนางลืมตาโตมองดู แล้วหัวเราะคิกคัก

นางถูกแมวกับสุนัขคลอเคลียจนจั๊กจี้ เห็นลูกสาวหัวเราะ ก็อดไม่ได้ที่จะเอาแก้มแนบแก้มลูก จากนั้นก็ถูกลูกสาวคว้าปิ่นปักผมไว้ได้อย่างแม่นยำ ท่ามกลางเสียงร้องตกใจของชิงซิ่งและคนอื่นๆ นางมองลูกสาวที่กะพริบตาโตทำหน้าไร้เดียงสา แล้วมองผมของตัวเองที่ถูกดึงจนยุ่งเหยิง ก็อดหัวเราะออกมาไม่ได้ อารมณ์แจ่มใสเบาสบาย

เฉิงหว่านอวิ้นกำลังจะอุ้มลูกกลับไปหวีผมแต่งตัวใหม่ ก็ได้ยินเสียงเรียกดังมาจากข้างหลัง “หว่านอวิ้น รอก่อน!”

นางหันกลับไปมอง

ถังเก๋อเกอสวมชุดกี่เพ้าสีชมพูลูกท้อ เกาะมือนางกำนัลไว้ หอบหายใจเดินข้ามประตูโค้งสุดทางเดิน ใต้กิ่งหลิวสีเขียวอ่อน นางกวักมือเรียกเฉิงหว่านอวิ้นอย่างดีใจไม่หยุด