กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ห้องแปลหัวใจ
ใกล้คลอด
อาศัยช่วงฟ้ามืด ทั้งสองคนก็ลอบมุดเข้าไปในห้องเครื่อง
ห้องเครื่องของตำหนักพักแรมเล็กกว่าและคนก็น้อยกว่า ขันทีน้อยที่เฝ้าเตากอดคีมคีบถ่านนั่งสัปหงกหัวทิ่มอยู่บนพื้น ตรงโต๊ะยาวก็มีคนฟุบหลับอยู่อีกสองสามคน กำลังกรนฟี้ ๆ สบายใจ
ด้านในยังมีห้องกั้นเล็ก ๆ อีกห้อง ปกติขันทีเจิ้งจะนอนอยู่ในนั้น เขาเพิ่งกินมื้อดึกเสร็จ กำลังแคะฟันอยู่พอดี ก็เหลือบไปเห็นเงาร่างลับ ๆ ล่อ ๆ สองคนแอบย่องเข้ามา
ปี้เถาขี้อาย ไม่กล้าตามเข้าไป เลยได้แต่กระทืบเท้ารออยู่ด้านนอกห้องเครื่อง
“ท่านปู่เจิ้งขอรับ~” เทียนจินชะโงกหน้ามาจากนอกประตู ยิ้มหวานหยดย้อยเหมือนดอกไม้บาน “ยังไม่นอนหรือขอรับ”
“อะไรกัน เก๋อเกอมีรับสั่งอะไรหรือ” ขันทีเจิ้งโดนเขาทำเสียงออดอ้อนใส่จนขนลุกซู่ ยันตัวลุกขึ้นนั่ง คว้าเปียผมสีดอกเลาสะบัดไปด้านหลัง “มีอะไรก็ว่ามา อย่ามายิ้มแบบนี้ มันชวนขนพองสยองเกล้า”
“ท่านยังคงคาดการณ์แม่นยำเหมือนเดิม เป็นเรื่องของเก๋อเกอจริง ๆ ขอรับ” เทียนจินเดินยิ้มประจบเข้าไปในห้อง ไม่กล้าบอกว่าเป็นรับสั่งของเฉิงเก๋อเกอ แค่บอกว่าเป็นธุระของนาง “ท่านพอจะมีหนทาง หานมแม่แพะสักตัวมาได้ไหมขอรับ”
ขันทีเจิ้งชำเลืองมองเขาปราดหนึ่ง
จิ้งจอกน้อยคิดจะมาเล่นเล่ห์กับจิ้งจอกเฒ่า ยังอ่อนหัดไปเสียหน่อย ขันทีเจิ้งรู้แจ้งเห็นจริงอยู่ในใจ ถ้าเป็นเรื่องที่เฉิงเก๋อเกอสั่งลงมาจริง มีหรือไอ้เด็กเทียนจินจะต้องมาอ้อนวอนเขาด้วยท่าทางเจียมเนื้อเจียมตัวขนาดนี้ คงเป็นเจ้าหมอนี่ทำเรื่องพังเข้า แล้วตอนนี้กำลังหาทางกู้หน้าอยู่แน่ ๆ