ลูกหมา

ลูกหมา

เฉิงหว่านอวิ้นเป็นคนเข้านอนหัวค่ำ ความจริงนางตื่นแต่เช้าทุกวัน แต่ชอบนอนกลิ้งเกลือกขี้เกียจอยู่บนเตียง บางทียิ่งนอนแช่ก็ยิ่งเผลอหลับต่ออีกงีบ ถึงได้นอนยาวข้ามไปจนถึงเที่ยงวันได้

วันนี้นางก็ตื่นแต่เช้าตรู่อีกตามเคย พลางขยับตัวมุดเข้าหาแผงอกกว้างอันอบอุ่นขององค์รัชทายาทตามความเคยชิน กะว่าจะหลับตาต่อเสียหน่อย แต่จู่ ๆ กลับได้ยินเสียงครางหงิง ๆ ของสัตว์ตัวเล็ก ๆ จากข้างนอกดึงดูดความสนใจเข้าเสียก่อน

มันเป็นเสียงเล็ก ๆ แผ่วเบาที่ฟังแล้วชวนให้ใจละลายคันยุบยิบไปหมด

เฉิงหว่านอวิ้นเอียงหูฟังอยู่ครู่หนึ่ง ก็ทนไม่ไหวพลิกตัวลงจากเตียง สวมรองเท้าเดินเตาะแตะออกไปดูข้างนอกทันที

พระราชวังฤดูร้อนเร่อเหอมีทั้งขุนเขาและทิวทัศน์งดงาม เรือนพักที่จัดสรรให้องค์รัชทายาทตั้งอยู่บนเนินเขาสูงพอดี รอบด้านแวดล้อมด้วยแมกไม้เขียวชอุ่มหนาทึบ ทำให้แว่วเสียงนกร้องแมลงกรีดปีกอยู่ตลอดเวลา ทั้งสายลมยังเย็นสบายกว่าที่อื่นด้วย

ถ้าพูดถึงกระรอก เป็ดป่า กวางเผาจื่อ หรือแพะภูเขา สัตว์พวกนี้โผล่มาให้เห็นในพระราชวังฤดูร้อนก็ไม่ใช่เรื่องแปลกอะไร มีให้เห็นเกลื่อนตา แต่ลูกหมานี่สิที่แทบไม่เคยเจอเลย