ฝันสลาย

ฝันสลาย

ความฝันคราวนี้ต่างไปจากทุกที

ในฝันฤดูกาลผันแปร อากาศในฤดูร้อนอบอ้าวยิ่งนัก เขากำลังเดินทอดน่องอยู่ในลานเรือนอันเงียบสงัดแห่งหนึ่ง ต้นไม้ใบหญ้าในลานเรือนเติบโตระเกะระกะ หญ้ารกชัฏขึ้นเต็มพื้น ดูราวกับไร้คนเหลียวแลมาเนิ่นนาน อิ้นเหริงเดินเรื่อยเปื่อยอยู่พักหนึ่ง ชั่วขณะนั้นยังจำไม่ได้ว่าเป็นตำหนักไหนในวังหลวง เขาจึงก้าวขึ้นไปบนศาลาสูงเพื่อมองสำรวจ นอกกำแพงวังสี่ชาดกลับมีกำแพงอิฐสูงตระหง่านล้อมไว้อีกชั้นหนึ่ง ส่วนห้องแถวด้านในแนวกำแพงสูงล้วนถูกดัดแปลงเป็นที่พักเวรยาม ผนังอิฐสีทึมเปิดช่องประตูบานเล็กขนาดเพียงสี่ฉื่อไว้เพียงช่องเดียว แถมยังมีองครักษ์พกดาบผลัดเวรเฝ้าแน่นหนาทั้งวันทั้งคืน

ในความทรงจำของอิ้นเหริง ไม่เคยมีสถานที่เช่นนี้มาก่อน

ความรู้สึกไม่สบายใจในอกยิ่งทวีความรุนแรง เขาเดินลงบันไดเลียบไปตามเฉลียงยาวคดเคี้ยว ทว่าตลอดทางกลับไม่เจอะเจอใครอีก ตำหนักกว้างใหญ่ขนาดนี้กลับแทบไม่มีบ่าวไพร่อยู่คอยปรนนิบัติ มีเพียงเสียงจักจั่นยามบ่ายที่กรีดร้องระงมแสบแก้วหู เสียงหวีดหวิวโหยหวนดังสะท้อนขึ้นลงไม่ขาดสาย แต่กลับไม่มีใครถือไม้มาดักจับจักจั่นสักคน

ขณะกำลังสับสนอยู่นั้น ในที่สุดอิ้นเหริงก็เห็นประตูด้านข้างตรงสุดทางเดินเฉลียง ซูลาเฒ่าไม่กี่คนกำลังออกแรงเข็นรถบรรทุกน้ำแข็งเข้ามา อิ้นเหริงจึงเดินตามเสียงฝีเท้าวุ่นวายนั้นไป ผ่านประตูที่มีเวรยามคุ้มกันแน่นหนาชั้นแล้วชั้นเล่า กระทั่งมาหยุดอยู่ตรงจุดที่ลึกที่สุดของตำหนักแห่งนี้