คำละเมอ

คำละเมอ

ตำหนักที่ประทับแรมของคังซีในวังแรมปาเค่อเสินมีป้ายพระราชทานนามว่า “ชิงซวีอวี้อวี่” ตัวตำหนักตั้งอยู่บนเนินเขาสูงท่ามกลางมวลเมฆซึ่งเป็นจุดที่สูงที่สุดของวังแรม สามารถมองลงไปเห็นทิวเขาสลับซับซ้อนเขียวชอุ่มและกำแพงเมืองจีนที่ทอดยาวดั่งพญามังกร

โครงสร้างของชิงซวีอวี้อวี่มีเอกลักษณ์ไม่เหมือนใคร ตำหนักเอกเป็นหอสูงทรงกลม ล้อมรอบด้วยระเบียงคด ทิศใต้ยังมีตำหนักรอง ผังโดยรวมเป็นทรงสี่เหลี่ยมด้านนอกและวงกลมด้านใน โถงตำหนักเอกจึงกว้างขวางเป็นพิเศษ กรมโยธาหลวงจึงนำฉากกั้นและฉากกรุกระจกโปร่งมาแบ่งพื้นที่ข้างในออกเป็นหลายชั้นอย่างชาญฉลาด เพื่อให้คังซีทรงใช้ชีวิตประจำวันได้สะดวก

คืนนั้น คังซีบรรทมที่ห้องด้านนอกซึ่งมีเพียงฉากกั้นขวางไว้ แล้วยกพระแท่นบรรทมให้ไท่จื่อใช้นอนพักรักษาตัวแทน

ลมหนาวนอกด่านมาเยือนเร็วกว่าปกติ แสงจันทร์ดูเปล่าเปลี่ยวยะเยียบ ราวกับธารน้ำแข็งบนฟ้าเทลงมา สัมผัสโดนแล้วเย็นเฉียบจับใจ

รอบด้านเงียบสงัดยิ่งนัก แม้แต่เสียงขันทีเวรดึกเดินไปมาก็ไม่ได้ยินสักแอะ ในค่ำคืนอันเงียบกริบนี้ คังซีพลิกตัวไปมาจนนอนไม่หลับ เมื่อทอดพระเนตรดวงจันทร์ที่ลอยเด่นอยู่นอกหน้าต่างบานยาว พระองค์ก็เริ่มทบทวนตัวเองอย่างที่ไม่ค่อยได้ทำนัก

ตอนที่เห็นไท่จื่อล้มป่วย นอนหายใจติดขัดหน้าซีดเผือดอยู่บนเตียง คังซีทั้งปวดใจ ทั้งเพิ่งสังเกตเห็นกะทันหันว่า ไท่จื่อยังมีรูปร่างของเด็กหนุ่ม ดูซูบผอมบอบบางอยู่ไม่น้อย พอความสุขุมสำรวมน่าเกรงขามในยามปกติเลือนหายไป ความเปราะบางในเนื้อแท้ของเขาก็เผยออกมาจนหมดสิ้น