ตั้งครรภ์

ตั้งครรภ์

อิ้นเหริงนั่งนิ่งเหม่อลอยอยู่เช่นนั้นจนฟ้าสว่างโร่

ยามนี้ใกล้จะเลยเวลาไปเข้าเรียนแล้ว เหอป่าวจงร้องเรียกอยู่ข้างนอกตั้งหลายหน เขาถึงค่อยผลักบานประตูออกมาราวกับหุ่นชัก

“รัชทายาท...” เหอป่าวจงค้อมตัวยิ้มประจบเดินเข้ามา ในห้องทั้งมืดทั้งสลัว เขายังไม่ทันมองชัดว่ารัชทายาทมีสีหน้าอย่างไร ร่างเงาสูงใหญ่ก็ทาบลงมาคลุมตัว แล้วโถมเข้าใส่เต็มอ้อมแขนทันที

“โอ๊ย! โอ๊ย!”

เหอป่าวจงรับน้ำหนักไม่ไหวจนต้องถอยหลังเซกรูด กระทั่งแผ่นหลังชนเข้ากับเสาแดงหน้าตำหนักถึงค่อยยืนทรงตัวได้ รัชทายาททอดร่างหมดแรงซบอยู่บนไหล่เขา พอเอามือแตะดู ขนาดมีเสื้อผ้ากั้นไว้ยังรู้สึกได้ว่ารัชทายาทตัวร้อนจี๋ แต่ฝ่ามือกลับชุ่มไปด้วยเหงื่อเย็น ปลายนิ้วก็เย็นเยียบ

“มีใคร—” เสียงร้องอย่างตื่นตระหนกของเหอป่าวจงถูกอิ้นเหริงยกมือขึ้นมาอุดปากไว้เสียก่อน

“ไอ้โง่ เจ้าตะโกนเอะอะแบบนี้ จะเอาชีวิตของเฉิงเก๋อเกอไว้ไหม!” อิ้นเหริงนัยน์ตาแดงก่ำไปด้วยเส้นเลือดฝอย เอามือปิดปากเขาไว้แน่น “ข้านั่งพักสักประเดี๋ยวก็พอ อย่าทำเรื่องให้กระโตกกระตากไปทั่ว”

หากเรียกหมอหลวงมาตอนนี้ แล้วคังซีเอาเรื่องขึ้นมา อาหว่านจะเอาตัวรอดอย่างไร

สุดท้ายอิ้นเหริงก็ฝืนลากสังขารไปเรียนทั้งที่ยังสะลึมสะลือ สีหน้าย่ำแย่จนเหล่าพี่น้องพากันเหลือบมองอยู่บ่อย ๆ