น้องสี่

น้องสี่

อินเหริงก็ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไม พอเขารู้ตัวว่าขันทีคนนั้นกำลังแบกอินเจินวิ่งตรงไปยังตำหนักหย่งเหอ เพียงแค่แวบความคิดเดียว ตัวเขาก็พลันมาโผล่อยู่ในโถงด้านในของตำหนักหย่งเหอแล้ว ทำเอาเขาตกใจหมด

ฝนตกหนักไม่หยุด เสียงเคาะบอกเวลายามสี่ผ่านไปแล้ว แต่ภายในตำหนักหย่งเหอยังคงสว่างไสวไปด้วยแสงไฟ

พระสนมเต๋อเฟยกำลังโอ๋องค์ชายสิบสี่ที่ร้องไห้งอแงไม่หยุด ร้อนใจจนเดินวนไปวนมา

องค์ชายสิบสี่เป็นเด็กขี้แงตอนกลางคืนมาตั้งแต่เล็ก ทั้งยังอารมณ์ร้ายไม่เบา กลางดึกจู่ ๆ ก็ร้องไห้โวยวายขึ้นมาแบบไม่มีปี่มีขลุ่ยอยู่บ่อย ๆ แม่นมเอาไม่อยู่ เต๋อเฟยจึงต้องคอยดูแลทั้งวันทั้งคืน อาจเป็นเพราะสายสัมพันธ์แม่ลูก องค์ชายสิบสี่พออยู่ในอ้อมอกเสด็จแม่ถึงค่อยสงบลงบ้าง ทว่าก็สงบลงได้แค่ชั่วครู่ชั่วยามเท่านั้น

เหล่านางกำนัลกับแม่นมต่างพากันถือกลองป๋องแป๋ง แตรไม้ไผ่ ตุ๊กตาเสือผ้าผลัดกันเข้ามาหลอกล่อ แต่องค์ชายสิบสี่ไม่ไว้หน้าใครทั้งนั้น คว้าได้ชิ้นไหนก็ขว้างทิ้งชิ้นนั้น เสียงร้องไห้แหลมสูงดังลั่นจนแสบแก้วหู เต๋อเฟยสงสารจับใจ กลัวเหลือเกินว่าลูกจะร้องจนคอพัง

เต๋อเฟยอุ้มองค์ชายสิบสี่เดินไปเดินมา คอยซับน้ำตาให้เป็นระยะ พลางปลอบโยนอย่างอ่อนโยน “สิบสี่เด็กดี เสด็จแม่อยู่นี่แล้วนะ”

เสียงฟ้าผ่าเปรี้ยงใหญ่ทำเอาองค์ชายสิบสี่ที่เพิ่งร้องจนเหนื่อยแผดเสียงร้องไห้จ้าขึ้นมาสุดเสียงอีกรอบ