ป่วย

ป่วย

“เก๋อเก๋อ ได้ยินว่าหยางเก๋อเกอป่วยเพคะ”

ปี้เถายกชาเย็นถ้วยหนึ่งมาวางบนโต๊ะเตี้ยข้างมือนาง ก่อนจะโน้มตัวมากระซิบกระซาบข้างหูอย่างมีลับลมคมในว่า “ได้ยินว่านางได้รับเกียรติครั้งใหญ่ แม่นมหลิงออกหน้าเชิญหมอหลวงอาวุโสฝีมือฉกาจมาตรวจอาการแล้วเทียบยาให้ด้วยตัวเองเลยนะเพคะ”

ช่วงนี้อากาศร้อนขึ้นทุกวัน ในห้องอบอ้าวราวกับเตานึ่ง แม้จะวางอ่างน้ำแข็งกับพัดลมน้ำแข็งไว้ตั้งสามสี่จุดก็ยังเอาไม่อยู่ นางเลยสั่งให้คนทำตั่งไม้ไผ่สำหรับเอนหลังตัวหนึ่ง แล้วยกไปตั้งนอนรับลมอยู่ใต้ซุ้มองุ่นพลางโบกพัดใบกล้วยคลายร้อน

“ป่วยหนักเลยเหรอ” เฉิงหว่านอวิ้นถามอย่างประหลาดใจ พลางอุ้มเจ้ามี่มี่ที่กระโดดขึ้นมาบนตักลงไปวางบนพื้น อากาศร้อนตับแล่บขนาดหมายังแลบลิ้นห้อยแบบนี้ ขนหนา ๆ ทั่วทั้งตัวของมี่มี่เลยพลอยตกกระป๋องไปโดยปริยาย

แต่แมวติดคนตัวนี้กลับชอบคลอเคลียคนเป็นพิเศษ ว่างเป็นต้องมาไถขา ไม่ก็กระโดดขึ้นตักมาอ้อนให้อุ้มเกาคาง หรือไม่ก็แอบไปซุ่มอยู่บนเตียงก่อน พอนางนอนลงเมื่อไรก็จะขดตัวอยู่บนหัวทำเนียนเป็นหมวกขนสัตว์ใบใหญ่

“บ่าวก็ไม่ทราบว่าเป็นโรคอะไรเหมือนกันเจ้าค่ะ” ปี้เถายื่นปลาตัวเล็กตากแห้งให้มี่มี่ เจ้ามี่มี่ก็เลิกกระโจนใส่เฉิงหว่านอวิ้นทันที แล้วหันไปเดินวนเวียนรอบขาปี้เถาแทน “บ่าวได้ยินมาว่า ก่อนหน้านี้หมอหลวงโจวที่เคยไปตรวจให้หยางเก๋อเกอ จ่ายแต่เทียบยาคลายตับดับเครียด คราวนี้ก็ไม่รู้ว่าเป็นโรคใหม่ หรือกำเริบจากอาการตับติดขัดคั่งแค้นเดิมกันแน่...”