ถูกกักบริเวณ

ถูกกักบริเวณ

อินเหริงไม่ได้อารมณ์ดีนักที่โดนลงโทษจริงอย่างที่เฉิงหว่านอวิ้นคิด แต่สาเหตุที่ทำให้เขาไม่สบอารมณ์กลับต่างจากที่เธอคาดไว้ลิบลับ

เรื่องถูกทำโทษนี้ ตอนที่เขายอมรับปากก็รู้ดีอยู่แล้วว่าคงหนีไม่พ้น เพียงแต่ไม่คิดว่าจะเกิดเรื่องบังเอิญจนบานปลายกลายเป็นเรื่องใหญ่โตขนาดนี้ คังซีสั่งลงโทษให้พวกเขาทุกคนคุกเข่าต่อหน้าป้ายวิญญาณบรรพชนตลอดทั้งคืน พอเช้าลุกขึ้นมาก็สั่งให้คัดตำราทันที ทุกคนต้องคัดคัมภีร์หลุนอวี่และตำราสี่เล่มคนละ 20 จบ ตั้งแต่พี่ใหญ่จนถึงองค์ชายสิบ หากมีใครคนใดคนหนึ่งคัดไม่เสร็จก็ห้ามออกมากันหมด ทั้งยังบังคับให้ลายมือเรียบร้อย ห้ามมีคำผิดแม้แต่ตัวเดียว

ทั้งฮาฮาจูจื่อและขันทีรับใช้ต่างไม่ได้รับอนุญาตให้เข้าไปข้างใน และไม่อนุญาตให้นางในมาเยี่ยมเด็ดขาด ในซั่งซูฝางปูเพียงฟูกกับผ้าห่มเอาไว้ อนุญาตแค่ให้คนแง้มเปิดประตูส่งขนมเปี๊ยะและน้ำเข้ามาให้ตรงเวลาในตอนเช้ากับตอนค่ำทุกวันเท่านั้น

องค์ชายสิบยังจำตัวอักษรได้ไม่ครบ องค์ชายเจ็ด องค์ชายแปด และองค์ชายเก้าก็อายุยังน้อย เรื่องเขียนหนังสือจึงแทบเอาตัวไม่รอด แต่อินเหริงเข้าใจเจตนาของคังซีดี ตลอดสามวันในนั้น เขาจึงพาองค์ชายสามกับองค์ชายสี่ช่วยคัดส่วนของเหล่าน้องชายให้เสร็จก่อน แล้วค่อยกลับมาคัดส่วนของตัวเอง

องค์ชายสิบยังอยากได้แม่นมคอยโอ๋ ร้องไห้ตั้งแต่เช้าจรดค่ำ อินถี่รำคาญจนทนไม่ไหว คิดจะตวาดใส่ แต่พอนึกถึงนิสัยหวงลูกแบบดุดันไม่ยอมใครของกุ้ยเฟยหนิวฮู่ลู่ เขาก็จำต้องกลืนคำพูดลงคอไป