กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ห้องแปลหัวใจ
รวมสามตอน
แมวของพระสนมในวังนี้ ตัวไหนบ้างที่ไม่มีชื่อเสียงเรียงนามโก้หรู ตัวที่ชื่อ “เสวี่ยอวี้” นั้นเป็นแมวของฮองไทเฮา เป็นแมวสิงโตขาวปลอด ตัวที่ชื่อ “เซี่ยวเถี่ย” ก็เป็นแมวขนดำของอี๋เฟย...
สวรรค์เท่านั้นที่รู้ว่าในหัวของเฉิงเก๋อเกอของเขาบรรจุสิ่งแปลกประหลาดอะไรไว้บ้าง อิ้นเหริงเองก็จนปัญญาจริงๆ ที่จะเรียกแมวลายเสือตัวโตตรงหน้า ซึ่งขนยาวเพิ่งงอกกลับมาครบ ทั้งที่ขายังมีแผลเป็นน่าเกลียดน่ากลัวอยู่ ว่า “มี่มี่” ให้ออกจากปากได้
แต่แมวตัวนี้เห็นได้ชัดว่าถูกเฉิงหว่านอวิ้นเลี้ยงจนเชื่องแล้ว แค่เรียกว่ามี่มี่ก็จะเดินมาคลอเคลียนาง ในลานเรือนยังมีปลาแห้งกับกุ้งแห้งร้อยเป็นพวงแขวนอยู่บนราวไม้ไผ่หลายพวง ทั้งหมดล้วนเป็น “อาหารแมว” ที่เทียนจินแอบไปตกมาจากสระบัวในสวนทิศใต้
“องค์รัชทายาท แมวตัวนี้เป็นพวกไม้หลักปักเลนเพคะ อย่าดูว่าตอนนี้มันแยกเขี้ยวใส่พระองค์ ขอเพียงพระองค์...” เฉิงหว่านอวิ้นมองออกถึงความอิจฉาที่ถูกเก็บกดไว้ในแววตาขององค์รัชทายาท ให้ทาสแมวคนหนึ่งไม่ได้ลูบแมวมาหลายปี ช่างเป็นเรื่องโหดร้ายเพียงใด “ตักนมแพะสักช้อน แล้วยื่นไปห่างๆ แบบนี้ พระองค์ดูสิเพคะว่ามัน...”
เหอป่าวจงอยากจะห้ามใจแทบขาด เขาเห็นองค์รัชทายาทถือนมแพะเดินเข้าไปใกล้ แมวตัวนั้นก็โก่งตัวขนพองถอยหลังไปตลอดทาง จนหดตัวเข้าไปอยู่ที่มุมห้อง พอหลบไม่พ้นก็เริ่มแยกเขี้ยว ใจของเหอป่าวจงขึ้นมาจุกอยู่ที่คอหอย หากองค์รัชทายาทถูกเจ้าตัวนี้ข่วนเข้าสักที ชีวิตแมวจะยังอยู่หรือไม่เขาไม่รู้ แต่ชีวิตเขาต้องจบสิ้นแน่นอน