ตักเตือนสั่งสอน

ตักเตือนสั่งสอน

คืนนั้น หลังจากหลี่ซื่อฟังคำพูดของเหอป่าวจงจบ นางก็โขกศีรษะรับพระกรุณาด้วยท่าทีสงบนิ่งเป็นปกติ

พอส่งคนกลับไปแล้ว เห็นแม่นมจินทำหน้าเป็นกังวล นางจึงตบหลังมือแม่นมเบาๆ “แม่นมไม่ต้องตกใจไปหรอก ข้ารู้จักองค์รัชทายาทดีที่สุด ต่อให้เห็นแก่ลูกที่ข้าเสียไป พระองค์ก็ไม่มีทางรังเกียจข้า อีกอย่าง ถึงองค์รัชทายาทจะเดาออกแล้วจะทำไมล่ะ พวกเราไม่ได้ลงมือทำอะไรสักนิด ทั้งหมดล้วนเป็นหยางเก๋อเกอรนหาที่เองทั้งนั้น”

นิสัยขององค์รัชทายาทนั้น ทั้งรักพวกพ้องทั้งเห็นแก่ความหลัง ที่สำคัญที่สุดคือให้ค่ากับคำว่าภักดีเป็นอันดับหนึ่ง

ตั้งแต่หลี่ซื่อเข้ามาอยู่ในตำหนักอวี้ชิ่ง นอกจากตำหนักจิ่งเหรินกับตำหนักฉู่ซิ่วของพระสนมซีผินแล้ว นางไม่เคยไปสุงสิงคลุกคลีกับพระสนมคนไหนเลย โดยเฉพาะพระสนมฮุ่ยเฟย นางยิ่งรักษาระยะห่าง ไม่กล้าเข้าไปข้องแวะด้วยเด็ดขาด

นางพอจะรู้ที่มาที่ไปของหยางเก๋อเกออยู่บ้าง หากนางเป็นหยางเก๋อเกอ พอเข้ามาอยู่ในตำหนักบูรพาแล้ว ก็จะต้องตัดความสัมพันธ์กับตำหนักเหยียนสี่ให้เด็ดขาด ต่อให้ต้องติดต่อไปมาหาสู่กันจริง ก็ต้องทำอย่างลับที่สุด ไม่ให้ใครจับได้เป็นอันขาด

คังไห่จู้แอบส่งข่าวให้ตำหนักเหยียนสี่ไปกี่ครั้ง หลี่ซื่อไม่รู้และไม่คิดจะไปสืบเสาะด้วย เพราะยังไงเสียก็มีแม่นมหลิงคอยจับตาดูอยู่ คิดว่าในมือหยางเก๋อเกอก็คงไม่มีข่าวอะไรที่คุกคามองค์รัชทายาทได้หรอก